ลงไปนั่งกับพื้นด้วยใบหน้าที่มึนงง เลือดออกที่ริมฝีกปาก
แขกที่มาในงานโดยรอบ ต่างก็มองหน้ากัน ไม่เข้าใจสาเหตุที่ทำอย่างนี้
วินาทีถัดไป ทุกคนต่างก็พากันหายใจเข้าลึกๆ
เพราะว่าหลินจ้าวจงเดินมายืนตรงหน้าเฉินเฟิง โค้งคำนับแสดงความเคารพ หลังจากนั้นเอ่ยคำขอโทษออกไป
“คุณเฉิน ขอโทษครับ”
คนทั้งงาน ราวกับว่าเป็นประติมากรรมยังไงอย่างนั้น กลายเป็นหิน ภายในห้องโถงเงียบสงบอย่างมาก แม้แต่เข็มตกก็ยังได้ยินกันเลยก็ว่าได้！
คุณเฉิน？！！
จู่ๆลุงสามก็เรียกหัวขโมยคนนั้น คุณเฉิน？！！
เล่นตลกอะไรกันเนี่ย！
“ลุงสาม คุณจำผิดคนแล้วหรือเปล่า ชายคนนี้เป็นคนที่มากินข้าวฟรีๆนะ！” หลินตงเบิกตาโต ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
“หุบปาก！”
หลินจ้าวจงพูดเสียงขรึม ใบหน้านิ่งเสมือนน้ำ
คนที่สามารถขับ Koenigseggได้ จะเป็นคนที่มากินข้าวฟรีๆ？！
“คุณเฉิน หลินตงเป็นเพียงลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ห่างไกลของผม ความสัมพันธ์ของเขาและผม……”
หลินจ้าวจงไม่ทันจะพูดจบ ก็โดนเฉินเฟิงหัวเราะตัดบทสะก่อน : “ประธานหลินไม่ต้องอธิบาย ฉันเข้าใจ”
“เหอเหอ” หลินจ้าวจงหัวเราะอย่างเก้ๆกังๆ ：“คุณเฉินเข้าใจก็ดีแล้ว คุณเฉินเข้าใจก็ดีแล้วครับ”
“ไอ้เด็กไม่รักดี ยังไม่คุกเข่าขอโทษคุณเฉินอีก！”
หลินจ้าวจงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด เขากลับไม่รู้เลยว่า หลินตงล่วงเกินต่อเฉินเฟิงยังไง แต่เบื้องลึกของเฉินเฟิง เขาก็พอที่จะเดาได้บางส่วน นั้นคือบุคคลที่แม้แต่เสิ่นหงชังเองย
