ในห้องโถง บรรยากาศที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรื่นเริงและยินดีปรีดา
มีเพียงโต๊ะของเฉินเฟิงเท่านั้น ที่ค่อนข้างเบื่อหน่าย
ตั้งแต่ที่พูดประโยคว่าไม่ชอบแล้วนั้น จูกว่างฉวนก็รินเหล้าลงแก้วโดยที่ไม่เปล่งเสียงพูดสักคำ ดื่มหมดแก้วเพียงพริบตาเดียว อย่างกับคนเสียสติ
ในเวลานี้ เฉินเฟิงกลับว่าไม่พูดปลอบใจอะไรสักคำ
ความเป็นเพื่อนกัน สิ่งเดียวที่เขาต้องทำก็คือ ดื่มเป็นเพื่อนจูกว่างฉวน
ผ่านไปอย่างรวดเร็ว คู่บ่าวสาวที่ชนแก้ว(แสดงความเคารพ)ตามโต๊ะก็ชนมาถึงโต๊ะนี้
เมื่อเห็นสีหน้าที่แดงก่ำของจูกว่างฉวน เจ้าสาวก็ค่อนข้างที่จะหลบหลีกสายตาไป
แต่นัยน์ตาของเจ้าบ่าว กลับแสดงความเยือกเย็นออกมา
“ไอ้ซากศพหมู มึงมาทำไม？！”
เดินก้าวเข้ามายังตรงหน้าของจูกว่างฉวน เจ้าบ่าวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
จูกว่างฉวนในตอนนั้น ค่อนข้างที่จะเมาเล็กน้อย เจอคำถามที่เจ้าบ่าวเอ่ยถาม เขาถึงกับพงะไปโดยไม่รู้ตัว แต่ปากก็เอ่ยขอโทษออกมา : “ขอโทษนะ ไม่มีใครให้ฉันมา ฉันอยากมาเอง”
“มึงอยากมาเอง？！” เจ้าบ่าวหรี่ตาลง ตวาดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา : “ที่นี่เป็นงานแต่งงานของกูกับเสี่ยวเชี่ยน มึงจะมาทำอะไร？！”
“ฉันมาเพื่ออวยพรให้นายและเสี่ยวเชี่ยนจนแก่เฒ่า……”
“กูต้องการมึงอวยพรเหรอ？” จูกว่างฉวนยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนเจ้าบ่าวตัดบทอย่างไร้ความเมตตา
“กูว่ามึงก็คงเป็นไอ้ซากศพหมูที่ยังคงไม่ล้มเลิกความคิด ยังอยากได้เสี่ยวเชี่ยนสินะ！” เจ้าบ่าวหัวเราะอย่างเย็น
