ชาครั้งแล้วครั้งเล่า
จูกว่างฉวนขมวดคิ้ว : “นายคิดมากไปแล้ว ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น”
“ฮึ ไม่ได้คิดงั้นเหรอ？！ก่อนหน้านี้ไอ้ซากศพหมูตัวไหน ยังโทรหาเสี่ยวเชี่ยนอยู่ ให้เสี่ยวเชี่ยนแต่งงานกับมึง ตอนนี้มึงบอกว่าไม่ได้คิด！” เห็นได้ชัดว่าเจ้าบ่าวค่อนข้างที่จะควบคุมอารมณ์โกรธไม่ได้
จูกว่างฉวนเงียบขรึม หลังจากนั้นไม่นานถึงจะเงียบสงบลง : “ขอโทษ”
เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาโทรศัพท์ไปหาเน่เชี่ยนจริงๆ เพราะเขายังอยากเอาเธอกลับคืนมา ถึงอย่างไรเน่เชี่ยน เป็นผู้หญิงที่เขาชอบมาโดยตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย
“ไสหัวไป！” เจ้าบ่าวชี้ไปทางประตูอย่างไร้ความเมตตา ข่มขู่ด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยม : “กูไม่อยากเห็นหน้ามึงอีก ต่อไปถ้าไอ้ซากศพหมูอย่างมึงมายุ่งกับเสี่ยวเชี่ยนอีก กูจะหักขามึง”
จูกว่างฉวนไม่พูดไม่จาสักคำ ลุกขึ้น เดินออกจากประตูไปเลย
เฉินเฟิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เดินตามจูกว่างฉวนไป
“แม่งเอ้ย ไอ้ซากศพหมูมาเองก็ช่างมันเถอะ ยังจะพาเศษสวะมากินข้าวฟรีอีก” เจ้าบ่าวอดไม่ได้พูดด่าออกไป
จูกว่างฉวนหยุดย่างเท้าครู่หนึ่ง หมุนตัวกลับไปมองเจ้าบ่าวแวบหนึ่งด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก : “เฉินเฟิงเขาไม่ได้มากินข้าวฟรี”
“ไอ้ซากศพหมู กูไว้หน้าให้มึงไม่เอาใช่ไหม！” เจ้าบ่าวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เมื่อเห็นจูกว่างฉวน เดิมทีเขาก็โกรธอย่างมากอยู่แล้ว หากวันนี้จูกว่างฉวนยังกล้าที่จะมาต่อปากต่อคำต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ ก็จะยิ่งทำให้เขาโกรธจนควันอ
