น
ข้างหลัง คนระดับสูงในยู่ฉวนซานไม่กี่คนนั้น สั่นสะท้านตามๆกัน
ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น เสิ่นหงชังกำลังฆ่าไก่ให้ลิงดู เป็นการชดเชยให้กับเฉินเฟิง และก็ทำให้พวกเขารู้ว่า สิ่งที่ไม่ควรหยิบ ก็อย่าหยิบ！
มิฉะนั้น จะลงเอยแบบจางหง
“จางหง！”
พี่ฟางตกใจจนตัวสั่น นั่งลงกับพื้นเหมือนกองดินโคลน
“ส่งไปที่สถานีตำรวจ” เสิ่นหงชังมองดูพี่ฟางอย่างโหดเหี้ยม พี่ฟางไม่ใช่พนักงานในยู่ฉวนซาน เขาไม่สามารถจัดการได้โดยตรง แต่แค่บอกกับตำรวจ ให้พี่ฟางติดคุกตลอดชีวิตก็คงไม่มีปัญหาอะไร
ไม่นานนัก จางหงและพี่ฟางสองคน ก็ถูกย้ายออกไป
เสิ่นหงชังสะบัดมือ ทำเหมือนไม่เป็นอะไรยังไงอย่างนั้น ยิ้มแล้วเดินมาตรงหน้าหลินหลันและเสี้ยเว่ยกั๋ว ยิ้มและยื่นมือออกไป：
“พี่เสี้ย คุณนายหลิน ผมคือเสิ่นหงชัง”
“ประธานเสิ่น สวัสดี สวัสดี”
“ประธานเสิ่น นับถือ นับถือ”
หลินหลันยื่นมือออกไปด้วยความกลัว เสี้ยเว่ยกั๋วก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย.
เมื่อก่อน พวกเขาไม่เคยคิด จะมีวันที่ ได้ข้องเกี่ยวกับคนที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองชางโจว
แต่ตอนนี้ คนที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองชางโจว กลับยื่นมือมาให้กับพวกเขาก่อน
เสี้ยเว่ยกั๋วรู้ดีว่า ทุกอย่างนี้ เป็นเพราะเฉินเฟิง
ก็แม้แต่คนที่เข้าใจอะไรยากด้วยตัวเองอย่างหลินหลัน ขณะนี้ก็จำเป็นต้องยอมรับว่า ความจริงที่ว่าเพราะเสิ่นหงชังเห็นแก่หน้าเฉินเฟิง ถึงได้มาจับมือกับเธอ
“พี่เสี้ย คุณนายหลิน ขออภัยจริงๆ พนักงานที่บริษัทไม่รู้กาลเท
