นักงานที่ยู่ฉวนซานแล้ว ตำแหน่งของเสิ่นหงชัง ไม่ต่างจากยมบาล
คำพูดหนึ่งคำสามารถคาดโทษเป็นหรือตายได้
ตอนนี้เสิ่นหงชังรู้แล้วว่า เขาเอาห้องที่เคยมีคนตายไปขาย ดังนั้นเสิ่นหงชังไม่ปล่อยเขาไว้แน่
ตอนนี้จางหงทำได้แค่ภาวะนาให้ ความสัมพันธ์ของเฉินเฟิงกับเสิ่นหงชังลึกซึ้งพอ และหน้าของเฉินเฟิงใหญ่พอ ใหญ่พอที่เสิ่นหงชังจะปล่อยเขาไป
“เหลวไหล！ เขาก็แค่คนส่งอาหารคนหนึ่ง จะรู้จักประธานเสิ่นได้ยังไง” พี่ฟางพูดเยาะ เฉินเฟิงจะรู้จักเสิ่นหงชัง?
ถ้าจะรู้จักเสิ่นหงชังจริงๆ หลินหลันยังจะต้องมาซื้อห้องผ่านเขาเหรอ ไปหาเสิ่นหงชังโดยตรงดีกว่า อย่าว่าแต่ลด30%เลย ลด 50%ก็ยังได้เลย
“ผู้จัดการจาง คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ไอ้สวะนี่ เขา…..เขาไม่มีทางรู้จักกับประธานเสิ่นของพวกคุณ” หลินหลันก็ไม่อยากจะเชื่อ เธอรู้สึกว่าจางหงจะต้องเข้าใจอะไรผิดแน่นอน ถ้าหากเฉินเฟิงรู้จักเสิ่นหงชังละก็ งั้นเธอก็คงรู้จักกับ บิล เกตส์แล้ว
จางหงแสยะยิ้มแล้วส่ายหน้า เขาหวังว่าตัวเองจะเข้าใจผิด แต่สัญญาณจากส้งเฟยนั้นมันชัดเจนมาก มิตรภาพสิบกว่าปี เป็นไปไม่ได้ที่จะตัดก็ตัดได้ ดังนั้นส้งเฟยถึงได้เด็ดเดี่ยวขนาดนั้น ต้องรู้ว่าเขาจะต้องซวยแน่
คนที่ทำอะไรเขาได้ ทั่วทั้งยู่ฉวนซาน ก็มีแค่เสิ่นหงชังแล้ว
“ท่านเฉิน ผม…ใจผมโดนน้ำมันหมูราด ผมมันตาสุนัขชอบดูถูกคน ผมไม่ควรเอาห้องที่เคยมีคนตายมาขายให้คุณ ได้โปรดให้โอกาสผมชดเชยให้คุณนะครับ” จางหงพูดแล้ว ก็ค
