ุกเข่าลงกับพื้น ขอร้องอย่างทรมาน
“จางหง！ คุณพูดอะไร คอนโดเคยมีคนตายอะไรกัน！”
สีหน้าพี่ฟางแข็งทื่อ คำรามด้วยความโกรธ ไอ้สวะนี่ คิดไม่ถึงว่าจะสารภาพออกมาเอง！
“คอนโดเคยมีคนตายแล้วจริง?！” สายตาของเสี้ยเว่ยกั๋วจมลง
ทันใดนั้นสีหน้าของหลินหลันก็ซีดลง จางหงเองพูดออกมาขนาดนี้แล้ว เรื่องคอนโดห้องนั้นที่เคยมีคนตาย เกรงว่าน่าจะจริง
“ไม่จริง！ หลินหลัน คุณอย่าไปฟังเขาพูด ห้องดีดีแบบนี้ เป็นไปไม่ได้ว่าจะมีเรื่องที่เคยมีคนตายอะไรพวกนี้” พี่ฟางโมโหสุดๆ ยังคิดจะแก้ต่าง กลับพบว่าสายตาที่ทุกคนมองไปทางด้านหลังเธอนั้นเปลี่ยนไป
พี่ฟางหันหลังไปดูโดยไม่ตั้งตัว ใบหน้าที่เข้าสู่สายตาของเธอ ทำให้รูม่านตาของเธอหดตัวทันที
“เสิ่น……ประธานเสิ่น……”พี่ฟางลิ้นติดอ่าง คำพูดก็พูดไม่ค่อยจบประโยค
สีหน้าของเสิ่นหงชังมืดดำ： “ใครบอกคุณว่าห้องนี้ไม่เคยมีคนตาย?”
“ประธานเสิ่น……ฉัน……”พี่ฟางลุกลี้ลุกลน สูญเสียความมั่นใจโดยสิ้นเชิง ไม่รู้ว่าจะแก้ต่างกับเสิ่นหงชังยังไง
“ไสหัวไป！”
เสิ่นหงชังพูดแล้วพร้อมกับตบลงไปบนหน้าของพี่ฟางอย่างแรง ตบจนพี่ฟางลมลงไปที่พื้น
เดินมาตรงหน้าเฉินเฟิง สีหน้าของเสิ่นหงชังตอนนี้ถึงมีรอยยิ้มขึ้นมา： “ท่านเฉิน ขอโทษด้วย เรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของผมเอง”
ฮะ！
จางหงที่คุกเข่าที่พื้น สีหน้าซีดลงอีกครั้ง รอยยิ้มเศร้าโศกปรากฏขึ้นที่มุมปาก จริงด้วยที่ เฉินเฟิงรู้จักเสิ่นหงชัง อีกทั้งเห็นท่าทางของเสิ่นหงชังแล้ว ความ
