าฉันไม่คุกเข่า ฉันไม่ต้องการให้นายกระโดดจากตรงนี้ลงไป นายก็แค่คุกเข่าตรงหน้าฉัน แล้วก็ลอดใต้หว่างขาฉันไป เป็นไง?” จางหงทำหน้าทะเล้นพร้อมตอบเฉินเฟิง เขาแค่ชอบที่จะแกล้งให้เฉินเฟิงอับอายต่อหน้าเสี้ยเมิ่งเหยา ไม่ใช่ให้เฉินเฟิงตายหรือพิการ.
“เอาที่นายสบายใจ” เฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อย
“ปั่ง”
เสียงเพิ่งจบลง ประตูห้องก็ถูกผลักออก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนในเครื่องแบบถือกระบองไฟฟ้ารีบเข้ามา
“ผู้จัดการจาง คนไหนที่ไม่เบิกตามาก่อความวุ่นวาย?” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนสีหน้าตาดุดัน
“ไม่ต้องแล้ว คนที่ก่อความวุ่นวายฉันจัดการแล้ว ตอนนี้พวกนายออกไปรอข้างนอกก่อน…” จางหงยิ้มพร้อมพูด แต่คำพูดของเขายังพูดไม่จบ แต่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
“เฉิน……ท่านเฉิน？”
ดวงตาของหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเบิกกว้าง ลิ้นติดอ่าง ตีเขาให้ตายก็คิดไม่ถึงว่า จะเจอเฉิงเฟิงที่นี่อีกครั้ง
เดิมทีเขาอยากจะเรียกเฉินเฟิงว่าคุณชายเฉิน แต่หลังจากเผชิญหน้ากับการจ้องมองอันเฉียบคมของเฉินเฟิง เขาเปลี่ยนคำพูดทันที เสิ่นหงชังเคยกำชับเขา จะเปิดเผยฐานะของเฉินเฟิงไม่ได้
หวังต้าไห่?
สีหน้าของเฉินเฟิงก็แปลกใจ คิดไม่ถึงว่าจะเจอกับหวังต้าไห่ที่นี่ อีกครั้ง
ครั้งแรกที่เจอหวังต้าไห่ อยู่ที่คฤหาสน์บนยอดเขา หวังต้าไห่ในตอนนั้นยังเป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่คฤหาสน์ เป็นเพราะว่าล่วง
