เกินเขาและถูกลดขั้นลงเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในตึกคอนโดธรรมดา
“หัวหน้าหวัง บังเอิญจริงๆ” เฉินเฟิงเอ่ยถามพร้อมกับยิ้ม
“บัง…..บังเอิญจริงๆ”หวังต้าไห่บีบรอยยิ้มบนใบหน้าที่แย่ยิ่งกว่าร้องไห้ ถ้าเป็นไปได้ละก็ ชีวิตนี้ของเขาไม่อยากเจอกับเฉินเฟิงอีก แต่โชคชะตาไม่เป็นใจ วันนี้เขาดันถูกจางหงเรียกมาที่นี่
“พวกคุณรู้จักกันเหรอ?” จางหงขมวดคิ้ว ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าหวังต้าไห่กลัวเฉินเฟิงมาก นี่เป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผล
เฉินเฟิงก็แค่คนส่งอาหาร แม้ว่าหวังต้าไห่จะเป็นเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่เขาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของยู่ฉวนซาน ทำไมเขาต้องกลัวเฉินเฟิง?
“ใช่รู้จัก” เฉินเฟิงพยักหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า： “ฉันกับหัวหน้าหวังเป็นเพื่อนเก่ากัน”
“ใช่ๆ ผมกับท่านเฉินเป็นเพื่อนเก่ากัน” หวังต้าไห่ตอบด้วยรอยยิ้ม
“เพื่อนเก่า?” จางหงแสยะยิ้ม พูดว่า： “หวังต้าไห่ เพื่อนเก่าของนายกำลังสร้างปัญหาในยู่ฉวนซาน สร้างความเสื่อมเสียชื่อเสียงให้กับยู่ฉวนซานของพวกเรา นายว่าควรทำไงดี?”
เดิมทีจางหงไม่คิดที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเฉินเฟิง เพราะว่าได้พนันกับเฉินเฟิงไว้แล้ว หลังจากสิบนาทีผ่านไปไม่คุกเข่าก็ให้เฉินเฟิงรอดหว่างขา หลังจากเห็นท่าทางมั่นใจของเฉินเฟิงในตอนนี้ จางหงกลับเปลี่ยนใจ รอดูสีหน้าของเฉินเฟิงไปก่อน
“ผู้จัดการจาง คุณเข้าใจอะไรผิดมั้ง”
หวังต้าไห่ขมวดคิ้วและพูด เฉินเฟิงก่อความวุ่นวาย?
ยังไม่ต้
