บทที่ 54 ยามโชคมาฟ้าดินล้วนร่วมแรง
นอกตลาดเขาหัวกะโหลกภายในถ้ำพำนักที่เปิดขึ้นชั่วคราว
เพียงเห็นแสงเมฆาสีรุ้งระเหยอบอวล และภายในแสงเมฆานั้น สตรีผู้มีความงามล่มเมืองนางหนึ่งกำลังนั่งโคจรลมปราณอยู่ ระหว่างลมหายใจเข้าออก แสงเมฆาพลันรวมตัวกัน
ชั่วครู่ต่อมา เมฆาสีรุ้งทั้งหมดรวมเป็นหนึ่งเดียว
จากนั้น สีรุ้งทั้งเจ็ดก็ค่อยๆ หลอมรวมเข้าหากัน สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงเทพสีขาวบริสุทธิ์ที่ไร้ซึ่งสีอื่นเจือปนโดยสิ้นเชิงสายหนึ่งสาดส่องลงมา
“ข้าสำเร็จแล้ว!”
แสงเทพสีขาวบริสุทธิ์พลันควบแน่น สตรีในแสงเมฆาพลันลืมตาขึ้นทันที บนใบหน้าเผยให้เห็นสีหน้ายินดี: “ปราณแสงบริสุทธิ์เจ็ดสีข้าบรรลุระดับรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์แล้ว!”
วิชาที่นางบำเพ็ญนั้น เป็นสิ่งที่ได้รับถ่ายทอดจากอาวุโสผู้หนึ่งในนิกายศักดิ์สิทธิ์สิ่งที่หล่อเลี้ยงออกมาคือ “ปราณแสงบริสุทธิ์เจ็ดสี” ซึ่งแม้ปรากฏเป็นแสงขาว ทว่าที่แท้แล้วกลับประกอบขึ้นจากเจ็ดสีคือ แดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า คราม ม่วง แต่ละสายเมฆาแทนการชำระหนึ่งครั้ง หลังจากชำระให้บริสุทธิ์เจ็ดครั้งแล้ว ระดับของปราณแท้จริงก็จะสูงถึงชั้นสี่!
“เช่นนี้ ก็พอจะมีความหวังในการวางรากฐานแล้ว”
เซียนหญิงเฟยเสียถอนหายใจเบาๆ สำหรับนางแล้ว แม้ปราณแท้ชั้นสี่จะไร้วาสนาต่อโอสถทองคำนั้นแต่ก็หาใช่ปัญหาใด นางแต่แรกก็มิเคยคาดหวังถึงมหามรรคโอสถทองคำอยู่แล้ว
“ครานี้ได้พบศิลาเก็บเมฆาก้อนหนึ่ง ก็นับว่าเป็นวาสนา”
“เ
