บทที่ 240 เคยมีคนตาย
ยั่วโมโห
นี่มันยั่วโมโหกันชัดๆ
ใครๆก็ดูออกว่าจางหงกำลังยั่วโมโหเฉินเฟิง
แต่ฉินเฟิงไม่ถือสา กลอุบายของจางหงนั้นไม่เลยเลย แต่ตบตาได้แค่หลินหลันเท่านั้นแหละ จะตบตาเขา เป็นไปไม่ได้！
“มี ผมมีความคิดเห็น”
เฉินเฟิงพูดอย่างเย็นชา
บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง
จากนั้นหลินหลันตะโกนอย่างเดือดดาล：“เจ้าเศษขยะนี่ แกมีความคิดเห็นอะไรอีก？ฉันหรือแกกันแน่ที่เป็นคนซื้อบ้าน？”
“ยังมีความคิดเห็น？แกมีความคิดเห็นมากมายอะไรก็เก็บมันไว้ ครอบครัวนี้แกไม่มีสิทธิ์พูด！”หลินหลันไม่ไว้หน้าเฉินเฟิงแม้แต่น้อย
“แม่ บ้านหลังนี้เป็นบ้านมือสอง”เสี้ยเมิ่งเหยาช่วยพูดให้เฉินเฟิงอย่างอดไม่ได้
“บ้านมือสองแล้วทำไม？คนอยู่ไม่ได้งั้นเหรอ？”หลินหลันเบิกตาโต ราวกับโดนไฟช็อต
เสี้ยเมิ่งเหยาพูดออกไป แต่ไม่ได้พูดอะไรมากสำหรับหลินหลัน ถึงจะเป็นบ้านมือสองแต่พวกเธอก็ได้กำไร
เพราะบ้านในยู่ฉวนซานต้องแย่งกันตลอด ถึงเป็นบ้านมือสองแต่ราคาก็ไม่ได้ต่ำกว่าบ้านใหม่เท่าไหร่
“ผู้จัดการจาง คุณไม่ต้องสนใจเจ้าเศษขยะนี่ คนที่ซื้อเป็นฉันไม่ใช่เขา ฉันจะไปดำเนินการกับคุณ”หลินหลันพูด ราวกับกลัวว่าจางหงจะเสียใจ
จางหงตั้งใจกลั่นแกล้ง：“น้าหลิน น้าจะคิดดูอีกทีไหม？ยังไงเฉินเฟิงก็เป็นคนในตระกูลเสี้ยคนหนึ่ง ความคิดเห็นของเขาแน่วแน่……”
“ใช่กับผีหน่ะสิ！”
หลินหลันด่าอย่างไร้ความปรานี：“ผู้จัดการจาง คุณไม่รู้ว่าเจ้าเศษขยะนี่ไร้ประโยชน์ขนาดไหน อยู่ในตระก
