ูลเสี้ยมา3ปี นอกจากกินในตระกูลเสี้ย ใช้เงินตระกูลเสี้ย เรื่องอื่นไม่เคยทำสำเร็จ！”
“พูดอย่างไม่ปิดบังเลยนะผู้จัดการจาง ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวฉันไม่ยอม ฉันไล่เจ้าเศษขยะนี่ออกจากตระกูลเสี้ยไปนานแล้ว ฉันไม่คิดว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเสี้ย”
ถึงแม้จะอยู่ต่อหน้าคนนอก แต่หลินหลันไม่รักษาน้ำใจเฉินเฟิงเลยแม้แต่น้อย
ท่าทางของหลินหลัน ทำให้จางหงสงบลงไปเช่นกัน หลังจากมองเฉินเฟิงอย่างกำแหง จางหงก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น：“ในเมื่อเป็นแบบนี้งั้นน้าหลินครับ เราไปดำเนินเรื่องที่ฝ่ายขายกันเถอะ”
“ได้ๆๆ ไปดำเนินเรื่อง”หลินหลันพยักหน้าทันที เมื่อครู่เธอยังกังวลว่าจางหงจะไม่ขายบ้านให้เธอ เพราะเฉินเฟิงก่อเรื่องรึเปล่าแต่เธอคงกังวลเกินไป
เมื่อเปรียบเทียบกับเฉินเฟิง จางหงใจกว้างกว่ามาก
“ผู้จัดการจาง คุณแน่ใจว่าจะขายบ้านให้แม่ผม？”เฉินเฟิงพูดน้ำเสียงเย็นชา บ้านหลังนี้นอกจากผ่านการปรับปรุง ยังมีปัญหาอื่นอีก แต่จางหงไม่พูดขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเห็นหลินหลันเป็นคนโง่
ถ้าเห็นหลินหลันเป็นคนโง่คนเดียวก็ช่าง เฉินเฟิงไม่อยากยุ่ง แต่บ้านหลังนี้วันข้างหน้าเสี้ยเว่ยกั๋วก็ต้องมาอยู่ นี่ทำให้เฉินเฟิงเพิกเฉยไม่ได้
“เฉินเฟิงจะลงไม่ลงมือกับผมงั้นเหรอ？”คำพูดของเฉินเฟิงฟังแล้วราวกับกำลังข่มขู่ จางหงหยุดเดิน แล้วพูดเย้ยหยัน
“ผมให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย บอกปัญหาของบ้านหลังนี้มาให้หมด”เฉินเฟิงหรี่ตาลง ที่จริงเขาพอเดาความเป็นจริงได้ ตอนนี
