งไม่แสดงสีหน้าท่าทางออกมาแม้แต่น้อย กลับพูดอย่างเย็นชา：“น้าหลิน ผมลืมบอกไปว่าห้องครัวมีคนเคยใช้มาก่อน”
“ห้ะ？”หลินหลันงุนงง พูดขึ้น：“ใครใช้”
“พวกคนงานตกแต่ง”
จางหงยังคงทำเป็นปกติ
“บ้านหลังนี้ตกแต่งเป็นห้องสุดท้าย ตอนนั้นที่พวกคนงานกำลังตกแต่ง ต้องทำงานอยู่ที่นี่ตลอด24ชั่วโมง พวกเขาทั้งกินทั้งนอนที่นี่ ทำอาหารโดยใช้เตาไฟฟ้าที่นำมาเอง แต่ตอนนั้นห้องครัวยังไม่ได้ติดเครื่องดูดควัน ดังนั้นผนังเป็นสีเหลืองก็ไม่แปลก”
จางหงไม่สะทกสะท้าน เหตุผลที่เขาคิดขึ้นมาแทบจะไม่มีช่องโหว่ใดๆ ถึงช่างตกแต่งทำอาหารในบ้านนั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นน้อย แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มี
ถึงแม้หลินหลันไม่เชื่อที่เขาพูด คิดว่าบ้านมีคนเคยใช้แล้วจริงๆ เขาก็ไม่กลัว
เพราะบ้านหลังนี้สำหรับหลินหลันราวกับโชคดีตกมาจากฟ้า หลินหลันคงไม่ทิ้งเรื่องดีๆแบบนี้ไป เพียงเพราะปัญหาเล็กน้อยหรอก
คงไม่ต่างจากที่จางหงคาดเดาไว้
หลินหลันสงสัยจริงๆ ไม่สบายใจ แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะไม่ซื้อบ้านหลังนี้
เพราะระหว่างทางจางหงบอกแล้ว ว่าบ้านที่ลด30%เหลือแค่หลังเดียว
หลังอื่นๆลดแค่10%
ถ้าจะซื้อที่รูปแบบและพื้นที่เหมือนกัน ต้องเพิ่มอีก2ล้าน
เธอไม่มีเงินเยอะขนาดนั้น ถึงจะมีเธอก็ไม่อยากจ่าย
ดังนั้นถึงบ้านจะมีคนเคยใช้ แต่พวกใบกรรมสิทธิ์ไม่มีปัญหา งั้นเธอก็สามารถซื้อได้
เธอไม่ได้อะไรมาก
เอาจริงๆที่ซื้อบ้านในยู่ฉวนซาน เหตุผลส่วนใหญ่ก็เพราะศักดิ์ศรี
เพื่อต่อไปเวลาออกไปข
