บ้านในยู่ฉวนซานของเรา เป็นบ้านผ่านการปรับปรุงซ้ำแล้วซ้ำเล่าคุณคิดว่าจะใส่ความยู่ฉวนซานได้ง่ายๆงั้นเหรอ！”
หลินหลันสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จางหงโกรธแล้ว！
“ผู้จัดการจาง คุณอย่าโมโหนะคะ เจ้าเศษขยะนี่น้ำเข้าสมองไปแล้ว คุณอย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของเขา จะซื้อหรือไม่ซื้อบ้านไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขา แต่ขึ้นอยู่กับพวกเรา”หลินหลันพูดปลอบใจ ในขณะเดียวกันก็เกลียดเฉินเฟิงมาก
“เฉินเฟิง แกตาฝาดไปรึเปล่า？บ้านหลังนี้ฉันก็เห็นว่ามันดีมาก ไม่เหมือนบ้านที่ผ่านการปรับปรุงเลยนะ”ตอนนี้แม้แต่เสี้ยเว่ยกั๋วก็อดไม่ได้ที่ช่วยพูดให้จางหง เมื่อครู่เขาตามหลังจางหงตลอด บ้านไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ เป็นบ้านสร้างใหม่
“พ่อครับ ผมไม่ได้ตาฝาด”เฉินเฟิงส่ายหน้าพลางพูด：“พ่อมากับผม”
“ได้”
เสี้ยเว่ยกั๋วตามเข้าไปในครัว
จางหงขมวดคิ้วอย่างเดาไม่ออก หรือว่าเศษขยะคนนี้จะเจอปัญหาอะไรเข้าจริงๆ
“เจ้าเศษขยะคนนี้ บ้านดีขนาดนี้จะมี……”หลินหลันพึมพำพลางเดินเข้ามา แต่เสียงได้หยุดไป ประโยคหลังโดนเธอกลืนกลับไปเป็นที่เรียบร้อย
บ้านมีปัญหาจริงๆด้วย！
ผนังข้างอ่างล้างจาน อาจเป็นเพราะโดนแช่น้ำมานาน ดังนั้นจึงแตกเป็นรอยร้าวจนเห็นสีเหลืองเดิมของผนัง
คนที่มีสายตาเฉียบแหลมถึงจะดูออก สีผนังชั้นนอกเป็นสีขาวจากการทาทับใหม่อีกรอบ
หลินหลันพูดไม่ออก
จางหงสีหน้าดูไม่ได้ ให้ตายเถอะ！
คนงานตกแต่งเจ้ากรรมพวกนี้ แอบลดต้นทุน！
ไม่ใช้วัสดุกันน้ำ！
ถึงแม้ในใจจะโกรธมาก แต่จางห
