บทที่ 238 ไม่ชอบมาพากล
“น้าหลิน งานของผมดีก็จริง ปีหนึ่งได้3ล้านกว่าๆ แต่เหนื่อยมาก ต้องพบปะลูกค้าทุกวัน บางครั้งก็ต้องรับมือกับคนใหญ่คนโต ไม่เหมือนส่งเดลิเวอรี่อย่างเฉินเฟิง ถึงเงินเดือนจะน้อยแต่สบาย มีอิสระ”จางหงพูดอย่างมีระดับ ไม่เพียงแต่แสดงเงินเดือนของตนออกมา อีกทั้งยังดูถูกเฉินเฟิงไปในตัวด้วย
“แต่ที่แน่ๆต่อไปเฉินเฟิงคงแข็งแรงมาก สมัยนี้ร่างกายแข็งแรงนั้นมีค่าที่สุด ”จางหงมองเฉินเฟิง แล้วเน้นหนักคำว่าแข็งแรง
ร่างกายแข็งแรงมีค่า？
มีค่ากับผีน่ะสิ！
หลินหลันด่าในใจ ถ้ามีคนให้เงินเธอ1ร้อยล้าน เธอก็ยินดีที่จะอุทิศสุขภาพให้
ถึงแม้ในใจจะคิดแบบนี้ แต่หลินหลันไม่ได้แสดงสีหน้าออกมา กลับกัน เธอพูดออกมาอย่างยิ้มๆ：“ผู้จัดการจาง คุณอย่าพูดแบบนี้สิสุขภาพของคนจนเป็นสิ่งที่ไม่มีค่าที่สุดแล้ว เมื่อเทียบกับสุขภาพ ฉันหวังว่าเฉินเฟิงของเรา จะมีเงินเดือนได้สักครึ่งหนึ่งของคุณ ถ้าเขาเก่งได้อย่างผู้จัดการจางสักครึ่ง ฉันในฐานะแม่ยายคงดีใจมาก”
“น้าหลิน น้าก็พูดเกินไป ผมว่าเฉินเฟิงก็เก่งนะ ถ้าเขาขยันทำงาน ไม่เกิน10ปีคงได้เป็นผู้จัดการของบริษัทเขา ตอนนั้นเงินเดือนของเขาคงไม่ต่างจากผมในตอนนี้เท่าไหร่”จางหงพูดพลางยิ้ม ขณะที่พูดก็หันไปมองเสี้ยเมิ่งเหยา อยากรู้ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะมีท่าทียังไง
เสี้ยเมิ่งเหยาท่าทางเย็นชา ไม่มองจางหงแม้แต่น้อย
จางหงอดที่จะชะงักไปไม่ได้ เขาอุส่าเสแสร้งมาตั้งนาน เสี้ยเมิ่งเหยาไม่เห
