บทที่ 237 จางหงผู้มีมารยาท
“หลันหลัน ผ่านมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว พี่ฟางที่คุณว่านั่นทำไมยังไม่มาอีก？”เสี้ยเว่ยกั๋วพูดอย่างทนไม่ไหว นัดไว้9โมงตอนนี้9โมงครึ่งแล้ว แต่พี่ฟางที่หลินหลันพูดถึงนั้นยังไม่เห็นแม้แต่เงา
“คุณรีบร้อนอะไร？”หลินหลันมองเสี้ยเว่ยกั๋วแวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้น：“คนงานยุ่งอย่างพี่ฟาง คงจะมีงานอะไรระหว่างทาง ล่าช้าหน่อยเป็นเรื่องปกติ……”
ขณะที่พูด ก็มีรถปอร์เช่สีขาวขับมา
เมื่อประตูรถเปิดออก ก็เห็นชายหนุ่มใส่ชุดสูทอาร์มานี่ สวมนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์ลงมาจากฝั่งคนขับ จากนั้นไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ โค้งตัวเล็กน้อยพลางสอดมือไปใต้รถอย่างสุภาพบุรุษ แล้วทำท่าเคารพ
ฉากนี้ทำให้หลินหลันอึ้งมาก：“คุณเสี้ย ดูลูกเขยของพี่ฟางสิ จุ๊ๆ มีมารยาทมาก แล้วคุณมาดูเจ้าเศษขยะคนนี้ของบ้านเรา ฉันพูดคำหนึ่ง เขาย้อนกลับมาได้เป็นสิบ”
เสี้ยเว่ยกั๋วเบะปาก รู้สึกไม่ถูกต้อง ถึงในสายตาหลินหลัน ลูกเขยของพี่ฟางจะดูดีมีมารยาท แต่สำหรับเขามันดูปลอมไปหน่อย แค่แม่ยายลงจากรถทำซะอลังการ คนที่ไม่รู้อาจคิดว่ากำลังต้อนรับผู้นำของเมืองอยู่นะเนี่ย
พี่ฟางเป็นผู้หญิงที่แต่งหน้าจัด แต่งการสง่าหรูหรา อายุจริงคงจะราว50กว่าๆ แต่เพราะดูแลสุขภาพดีเลยดูเหมือนอายุแค่40
หลังจากพี่ฟางลงรถ หลินหลันรีบต้อนรับทันที：“พี่ฟาง มาแล้วเหรอ”
“อืม”พี่ฟางพูดเบาๆ
“ขอโทษด้วยที่ให้รอนาน”พี่ฟางพูดอย่างเย็นชา ปากบอกขอโทษ แต่สีหน้าท่าทางไม่ได้แสดงออกมาแบ
