บนั้นเลยแม้แต่น้อยกลับทำหน้าเย่อหยิ่ง
“ไม่เป็นไรๆ”หลินหลันส่ายหน้าทันที：“ยังไงฉันก็ไม่ได้มีธุระอะไร”
พูดจบหลินหลันมองเสี้ยเว่ยกั๋วอีกครั้ง แล้วแนะนำอย่างเป็นกันเอง：“พี่ฟาง นี่สามีของฉันเสี้ยเว่ยกั๋ว”
“พี่ฟาง สวัสดีครับ ”เสี้ยเว่ยกั๋วยิ้มอย่างไม่ค่อยเต็มใจ
“อืม”พี่ฟางพยักหน้าเบาๆ สีหน้าเย็นชา
“นี่ลูกสาวฉันค่ะ เสี้ยเมิ่งเหยา”หลินหลันดึงเสี้ยเมิ่งเหยาออกมาอย่างไม่เขินอาย
“น้าฟางสวัสดีค่ะ”
เสี้ยเมิ่งเหยาทักทายอย่างรู้กาลเทศะ
พี่ฟางพยักหน้าเล็กน้อย ท่าทางยังคงเย่อหยิ่ง แต่สายตายังแฝงไปด้วยความประหลาดใจ หลินหลันหน้าตาไม่เท่าไหร่ แต่ลูกสาวสวยมาก
“พี่ฟาง คนนี้คือ……”หลินหลันอยากจะแนะนำเฉินเฟิง แต่พี่ฟางโบกมืออย่างใจร้อน พลางพูด：“เอาหล่ะ ไม่ต้องแนะนำแล้ว แนะนำไปฉันก็จำไม่ได้ เรารีบไปดูบ้านกันเถอะ ดูบ้านเสร็จฉันยังมีธุระอื่นต่อ”
“ดะ……ได้ค่ะ”หลินหลันหัวเราะเบาๆ แล้วมองดุเฉินเฟิง สายตานั้นกำลังบอกว่า เศษขยะอย่างแกถ้าหากมีความสามารถอะไรหน่อย คนอื่นคงไม่ดูถูกแบบนี้
เฉินเฟิงไม่รู้สึกอะไร ที่พี่ฟางใช้สายตารังเกียจมอง เขาทำอะไรไม่ได้？
ท่าทางพี่ฟางเย็นชาตลอดทาง แต่ลูกเขยของพี่ฟางกลับเป็นกันเอง พูดคุยกับหลินหลันบ่อยครั้ง
“จริงสิ น้าหลิน ลูกสาวน้าสวยขนาดนี้ ลูกเขยคงเก่งน่าดู”
จางหงพูดถึงเสี้ยเมิ่งเหยาอีกครั้ง เขาสงสัยมากว่าผู้หญิงสวยๆอย่างเสี้ยเมิ่งเหยา แต่งงานกับผู้ชายยังไง
หลินหลันหน้าชา คำถามนี้จะให
