หนึ่ง ต้องอยู่ในตำแหน่งสูงของบริษัทแน่ๆ”จางหงยิ้มพลางมองไปยังเฉินเฟิง สิ่งที่เขาพูดเห็นได้ชัดว่ากำลังดูถูก จากปฏิกิริยาของหลินหลันเมื่อครู่ เขารู้แล้วว่าเฉินเฟิงที่ทำงานในบริษัทเดลิเวอรี่ต่ำต้อยมาก ดังนั้นคงไม่มีทางอยู่ในตำแหน่งสูง ดังนั้นที่พูดออกมาก็เพื่อให้เฉินเฟิงอับอาย
“ขอโทษนะที่ทำให้คุณผิดหวัง ผมไม่ได้ตำแหน่งสูงอะไร ผมเป็นแค่คนส่งเดลิเวอรี่ธรรมดาคนหนึ่ง”เฉินเฟิงพูดอย่างเย็นชา ไม่ต้องสงสัยเลย ที่จางหงพูดเหน็บแนมแบบนี้ เพราะอิจฉา แม้แต่ตัวเองก็อาจยังไม่รู้ ว่าความอิจฉาของเขาเริ่มตั้งแต่หลังจากเจอสี้ยเมิ่งเหยา
สถานการณ์แบบนี้ เฉินเฟิงเจอมาเยอะ
“ส่งเดลิเวอรี่？”จางหงแสร้งทำเป็นอ้าปากค้างประหลาดใจ：“เฉินเฟิง คุรกำลังล้อผมเล่นงั้นเหรอ？”
“เปล่า”เฉินเฟิงยิ้มเบาๆ
“เฉินเฟินี่……ตรงไปตรงมาจริงๆ”จางหงยิ้มแห้ง จากนั้นบทสนทนาก็เปลี่ยนไป เขาพูดขึ้น：“เฉินเฟิง พูดจริงๆนะ ที่จริงผมคิดว่าอาชีพส่งเดลิเวอรี่นี้ดีมากๆ”
“อิสระ อยากไปไหนก็ไป แล้วก็ได้ขึ้นบันไดบ่อยๆ ได้ออกกำลังกาย ถ้าไม่ติดกับผมต้องผ่อนบ้าน ผมก็อยากลาออกแล้วไปส่งเดลิเวอรี่”
ท่าทางจางหงถอนหายใจอย่างหดหู่ คนไม่รู้อาจคิดว่าเขาคิดแบบนี้จริงๆ
เฉินเฟิงยิ้มเบาๆ จางหงแสร้งทำได้แนบเนียบมาก
“ผู้จัดการจาง คุณอย่าพูดให้ตลกเลย การงานคุณดีขนาดนี้จะลาออกได้ยังไง？”หลินหลันพูดเหน็บ แน่นอนเธอรู้ว่าจางหงกำลังดูถูกเฉินเฟิง แต่เธอทำอะไรได้ล่ะ ได้แต่เกลียดเ
