้านเลย
“ทำไมต้องให้เฉินเฟิงจ่าย？”หลินหลันมองเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไม่พอใจ：“เมิ่งเหยา ทำไมแกพูดแบบนี้ เฉินเฟิงเป็นลูกเขยของฉันแม่ยายจะซื้อบ้าน ให้ลูกเขยออกเงินหน่อยมันจะเป็นไรไป？อีกอย่าง 3ปีก่อนที่ฉันช่วยชีวิตเขาฉันยังไม่พูดเลย แถมยังให้เขาอยู่ในตระกูลเสี้ยฟรีๆมาตั้ง3ปี ตอนนี้แค่ให้เขาออกเงินเล็กน้อยในการซื้อบ้าน ไม่ได้ขอชีวิตเขาสักหน่อย ฉันผิดตรงไหนเหรอ？”
“แม่！เฉินเฟิงไม่มีเงิน เงินของเขาครั้งก่อนให้แม่ไปหมดแล้ว”
เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างโมโห เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลินหลัน ถึงพูดราวกับมีเหตุผลได้อย่างไร้ยางอายแบบนี้ แต่เธอไม่อาจให้เฉินเฟิงออกเงินได้หรอกนะ ถึงเงินไม่กี่ล้านสำหรับเฉินเฟิงในตอนนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่เธอไม่อยากให้หลินหลันได้ไปง่ายแบบนี้
“ไม่มีเงิน？ไม่มีเงินแต่ไปเช่ารถหรูวันละ5หมื่นเนี่ยนะ？โกหกไม่เนียนเลย？”หลินหลันขมวดคิ้วเป็นปม และพูดอย่างโมโห：“แต่ฉันไม่สน！ฉันไปดูบ้านมาเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่ายังไงพรุ่งนี้ก่อนบ่ายโมง ฉันต้องได้เห็นเงิน3ล้าน5แสน ถ้าเจ้าเศษขยะคนนี้ไม่มีเงินมาให้ ฉันจะไปขายเลือดขายไต หรือไปปล้นธนาคารฉันก็ทำได้ สรุปก็คือฉันต้องการแค่เงิน！”
พูดจบหลินหลันเอามือกอดอก แล้วเดินกลับห้องหน้าตาย เธอไม่เชื่อว่าเฉินเฟิงไม่มีเงิน
ถ้าไม่มีเงินจริงๆ คราวที่แล้วคงไม่มีเงินไปเช่นรถหรูมาหรอก ดังนั้นเฉินเฟิงต้องมีลู่ทางของการร่ำรวย เพียงแค่ไม่อยากให้เธอรู้ก็เท่านั้น
แต่ถึงเฉินเฟิง
