บทที่ 233 เลือกไม่ได้
เฉินเฟิงขมวดคิ้วงงแต่ไม่ได้พูดอะไร ความรู้สึกที่หลินหลันมีต่อเขานั้นมาถึงจุดแข็งตัวแล้ว ดังนั้นไม่ว่าเขาจะพูดอะไร หลินหลันก็ล้วนคิดว่าเป็นการเถียงข้างๆคูๆ
เสี้ยเว่ยกั๋วขมวดคิ้วเป็นปม เขากลับไม่ได้คิดว่าที่เฉินเฟิงมีอีกฐานะหนึ่งในตระกูลเสี้ย เพื่อสนองความต้องการของตัวเอง เฉินเฟิงอาจมีแผนการอื่นอีก พูดจากใจแล้ว เสี้ยเว่ยกั๋วไม่อยากตัวเองจะโดนแบ่งแยกจากตระกูลเสี้ย
เขาเติบโตมาในตระกูลเสี้ยตั้งแต่เด็ก ในตระกูลเสี้ยมีพี่น้องของเขาอยู่ไม่น้อย ถ้าหากเฉินเฟิงจะสร้างตระกูลเสี้ยใหม่ละก็ ไม่ต้องพูดถึงเลยความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเสี้ยตระกูลใหม่ กับตระกูลเสี้ยตระกูลเก่า คงเป็นเหมือนน้ำกับไฟ
“เฉินเฟิง สิ่งที่แกคิด……พ่อพอเข้าใจบ้าง แต่เรื่องนี้แกจะลองคิดดูอีกรอบไหม？”เสี้ยเว่ยกั๋วพูดเสริม：“พ่อรู้ว่าบาดแผลที่ใหญ่ที่สุดของพวกแกตอนนี้คือเสี้ยห้าว เสี้ยห้าวคนนี้ยังไม่รู้จักโตจริงๆ เพื่อให้ได้ตำแหน่งผู้ดูแลโครงการ แม้แต่กับพี่น้องยังทำกันได้”
“แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของพวกแก เหมือนคำพังเพยที่ว่ากระดูกหักเอ็นยังต่อกัน พวกแกกับเสี้ยห้าวล้วนเป็นญาติกันทางสายเลือด ญาติน่ะนะไม่ต่างกับคู่สามีภรรยาหรอก เดี๋ยวทะเลาะเดี๋ยวดีกัน ไม่มีเรื่องอะไรที่ผ่านกันไปไม่ได้ ดังนั้นพ่อคิดว่าเรื่องบาดแผลของพวกแกสองคนนี้ ต้องคิดให้รอบคอบหน่อย”เสี้ยเว่ยกั๋วพูดเตือนด้วยความหวังดี เขาเป็นคนหัวโบร
