อเขาไม่ใช่คนที่เลือกปฏิบัติ เขารู้ดีว่าเฉินเฟิงไม่ได้ทำเรื่องอะไร ที่ผิดต่อเสี้ยเมิ่งเหยาและตระกูลเสี้ยแม้แต่น้อย ดังนั้นก็เท่ากับหลินหลันโวยวายอย่างไม่มีเหตุผล
เมื่อเห็นเสี้ยเว่ยกั๋วจ้องตนเขม็ง หลินหลันก็ยิ่งไม่พอใจ เธอเอามือเท้าสะเอว และพูดอย่างเดือดดาล：“คุณเสี้ย พูดอะไรอะไรกัน？ความจริงในตอนนี้ ไม่ใช่เจ้าเศษขยะคนนี้ปีกกล้าขาแข็งจะแยกบ้านงั้นหรอกเหรอ？”
“แยกบ้านอะไรกัน？เฉินเฟิงพูดว่าเขาจะเอาเงินของตระกูลเสี้ยสักแดงหรือยัง？”เสี้ยเว่ยกั๋วพูดด้วยความโมโห
“ก็เพราะเจ้าเศษขยะคนนี้ ไม่เอาเงินสักแดงจากตระกูลเสี้ยไง ฉันถึงโกรธ！”
“คุณไม่รู้ต่างหาก ว่าเจ้าเศษขยะคนนี้มันโง่ขนาดไหน เขาแยกตระกูลเสี้ย เขาไม่เพียงไม่เอาเงินจากตระกูลเสี้ยสักบาท เขายังเอาโครงการยู่ฉวนซาน ที่เมิ่งเหยาของเราลำบากไปเซ็นมามอบให้ตระกูลเสี้ยอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“นั่นมันเป็นโครงการตั้ง5ร้อยล้านนะ เขามีสิทธิ์อะไรมาทำแทนเมิ่งเหยา！”
“สำหรับฉันการแยกตระกูลเสี้ยไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่โครงการยู่ฉวนซาน เราต้องมีส่วนด้วยครึ่งหนึ่ง”
หลินหลันพูดอย่างมีเหตุผล ที่จริงเรื่องที่เฉินเฟิงจะแยกตระกูลเสี้ย เธอสนับสนุน เพราะจากที่เธออยู่ในตระกูลเสี้ยมาหลายปี เธอไม่ได้เคยมีหน้ามีตา มีเพียงการแยกตระกูลเสี้ยนี่แหละ ถึงจะทำให้เธอมีตัวตนและมีสถานะที่สูงขึ้น
ตอนนี้สิ่งที่โกรธก็คือ เงื่อนไขที่เฉินเฟิงต่อรองเรื่องแยกตระกูลกับตระกูลเสี้ย ไม่คิดว่
