ลงล้อมไว้หมดแล้ว แม้แต่คนที่โจวเหอส่งไป ก็ยังโดนคนของกู้ตงเชินควบคุมอย่างละเอียด
ตอนกลางคืน เฉินเฟิงพาเสี้ยเว่ยกั๋วและเสี้ยเมิ่งเหยา ที่ทำแผลเรียบร้อยแล้วกลับบ้าน
เมื่อเปิดประตู ก็เห็นหลินหลันนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา
“คุณเสี้ย！”เมื่อเห็นเสี้ยเว่ยกั๋ว หลินหลันตาโตขึ้นมาทันที และกระโดดลงจากโซฟา
“หลันหลัน”ใบหน้าของเสี้ยเว่ยกั๋วปรากฏรอยยิ้มออกมา ตอนที่อยู่โรงพยาบาล เขาอยู่ในอาการโคม่าหลับๆตื่นๆตลอด ถึงแม้จะรู้ว่าหลินหลันมาเยี่ยมเขาทุกวัน แต่เขาพูดออกไปไม่ได้
ถึงแม้วันนี้คนของตระกูลเย่มัดเขาไว้บนต้นไม้ แต่ก็ทำให้เขาฟื้นขึ้นมา ตอนนี้ได้เจอหลินหลัน ในใจเสี้ยเว่ยกั๋วก็รู้สึกดีใจที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
“คุณเสี้ย คุณ……ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ？แล้วทำไม่ที่ขาต้องเข้าเฝือกด้วย ？”เมื่อเห็นเสี้ยเว่ยกั๋วถือไม้เท้า และเข้าเฝือกที่ขา หลินหลันอดที่จะไม่ประหลาดใจไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าเรื่องที่เสี้ยเว่ยกั๋วโดนพาตัวไปยังตระกูลเย่ เธอคิดว่าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นกับเสี้ยเว่ยกั๋ว
“แล้วก็เมิ่งเหยา ผ้าพันแผลที่หน้าผากของเธอนี่มันคืออะไร？”หลินหลันหันไม่มองเสี้ยเมิ่งเหยา ไม่เจอกันแค่วันเดียว ทำไม่พ่อลูกสองคนนี้ถึงได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน
“แม่ คืออย่างงี้ค่ะ วันนี้พ่อฟื้นแล้ว หนูเลยไปรับพ่อออกจากโรงพยาบาล จากนั้นตอนที่หนูพยุงพ่อลงบันได จู่ๆพ่อก็พลาดตกลงไปหนู……”
“แกก็เลยตกลงไปด้วย？”หลินหลันพูดตัดบทเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยความ
