ึ ไม่มีอะไร”หลินหลันพูด：“คุณเสี้ย คุณคงยังไม่รู้เรื่องสร้างตระกูลเสี้ยอันใหม่ของลูกเขยคุณคนนี้ใช่ไหม”
“สร้างตระกูลเสี้ยอันใหม่？”เสี้ยเว่ยกั๋วงุนงง เรื่องนี้เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้บอกเขา
“ใช่ สร้างตระกูลเสี้ยอันใหม่ ตอนนี้ใครบางคนปีกกล้าขาแข็งแล้ว อยากจะออกจากตระกูลเสี้ยไปทำคนเดียว”หลินหลันพูดเหน็บแนม：“แต่ก็จริง ถ้าเป็นฉัน ที่อยู่ในฐานะลูกเขยมานานแล้วก็คงไม่สมัครใจเหมือนกัน อยากลองรู้สึกถึงการที่มีคนเห็นหัวเขา ”
“แม่ แม่คิดมากไปแล้ว”เฉินเฟิงพูดเย็นชา ความหมายของหลินหลันนั้นชัดเจนมาก คือเขาอยากเป็นเจ้าของเอง เป็นหัวหน้าของตระกูลเสี้ย ให้เสี้ยเมิ่งเหยาเห็นหัวเขา ไม่ใช่ให้เขาเห็นหัวเสี้ยเมิ่งเหยา
“คิดมาก？”หลินหลันยิ้มอย่างเย้ยหยัน：“เฉินเฟิง แกกล้าพูดไหมว่าเรื่องสร้างตระกูลเสี้ยใหม่ แกไม่ได้เป็นคนเสนอขึ้น？”
“ผมเป็นคนเสนอ แต่เจตนาของผมก็เพื่อใ ห้เมิ่งเหยาได้รับความไม่ยุติธรรมน้อยที่สุด ”เฉินเฟิงพูดอย่างเย็นชา
“ทำเป็นโอ้อวดให้ดูดี ”หลินหลันเหน็บแนม ถึงจะฟังดูดีแต่ก็โกหกทั้งนั้น เห็นอยู่ว่าทำเพื่อตัวเอง ยังจะมาบอกว่าทำเพื่อเสี้ยเมิ่งเหยา
