บทที่229 โมโห
ใบหน้าสวยของเสี้ยเมิ่งเหยาเย็นเยียบ “เย่ไห่ตง เฉินเฟิงสมควรจะเป็นสามีของฉันหรือไม่ ฉันเป็นคนตัดสิน คุณไม่ต้องยุ่ง!”
“อีกอย่าง เขาจะมาถึงในอีกไม่ช้า รอให้เขามาถึงก่อน นายก็จะรู้เองว่าเขามีสมควรหรือไม่สมควรจะเป็นสามีของฉันกันแน่”
“พูดแบบนี้ คุณกำลังปฏิเสธฉันงั้นเหรอ?” สีหน้าของเย่ไห่ตงเคร่งขรึมลง เขาไว้หน้าเสี้ยเมิ่งเหยาพอแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาไม่รู้จักดูสถานการณ์ งั้นก็อย่าโทษเขาแล้วกัน
“แล้วมันยังไง!” เสี้ยเมิ่งเหยาเผชิญหน้ากับเย่ไห่ตงอย่างไม่ยอมแพ้
แปะแปะแปะ
เย่ไห่ตงปรบมือเบาๆ พร้อมเอ่ย “คุณหนูเสี้ย ผมควรจะบอกว่าคุณกล้าหาญมาก หรือจะบอกว่าคุณไม่รู้ดีล่ะ คุณรู้มั้ยว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”
“ตระกูลเย่! คุณอยู่ที่ตระกูลเย่! คุณเชื่อไหม แค่ผมพูดคำเดียว ก็ทำให้คุณออกไปจากประตูนี้ไม่ได้อีก ต่อให้ร้องขอสวรรค์ ก็ไม่มีใครมาช่วยเธอได้!”
เสี้ยเมิ่งเหยาหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย พูดเสียงเย็น “เย่ไห่ตง ฉันขอเตือน คุณอย่าโง่ไปหน่อยเลย ก่อนเขามา ฉันโทรไปแจ้งความกับตำรวจไว้แล้ว ถ้าหากยังไม่กลับไปภายในครึ่งชั่วโมง ทางตำรวจจะมาที่นี่”
“ฮ่าฮ่า ตำรวจ?” เย่ไห่ตงหัวเราะลั่น ก่อนเหยียดยิ้ม “ฉันเย่ไห่ตงเหรอจะกลัวตำรวจ? ตำรวจพวกนั้นสิ ไม่กลัวฉันก็ถือว่าไม่เลวแล้ว!”
“เสี้ยเมิ่งเหยา บอกตามตรงนะ ต่อให้ฉันให้ตำรวจพวกนั้นยืมความกล้าสักหมื่นสักแสน พวกเขาก็ไม่กล้ามาค้นตระกูลเย่หรอก! ดังนั้นถ้าเธอรู้สถานการณ์
