สักหน่อย ก็รีบถอดเสื้อผ้าแล้วนอนกับฉันซะ ถ้าเธอทำให้ฉันรู้สึกดีได้ ไม่แน่ฉันอาจจะปล่อยไอ้แก่นี่ไปก็ได้” เย่ไห่ตงพูดอย่างได้ใจ
“อย่าคิดเลย!” เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันกรอดอย่างโมโห เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังโกรธมาก
“อย่าคิด?” เย่ไห่ตงยิ้มเย็น “วันนี้ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าจะทำยังไง!”
“มานี่ ถอดเสื้อผ้าอีตัวนี่ออก แล้วถ่ายภาพนู๊ดสักสองสามใบ ส่งไปให้ไอ้ขยะนั่น” เย่ไห่ตงยิ้มแล้วโบกมือ เขาอยากจะรู้นัก ว่าเฉินเฟิงจะเป็นเต่าหัวหดไปจนถึงเมื่อไหร่
“เย่! ไห่! ตง! ถ้าแกกล้าทำอะไรลูกสาวฉัน ฉันจะฆ่าพวกแกทั้งตระกูล!” แววตาของเสี้ยเว่ยกั๋วประกายวาบอย่างดุร้าย สิ่งที่เย่ไห่ตงทำ ไม่ต่างอะไรกับฆาตกร ที่ทำลายทั้งเฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยาไปพร้อมๆ กัน
“ไอ้แก่ เสนอหน้านักเรอะ!” เย่ไห่ตงฉายแววเย็นเยียบ “หักขาไอ้แก่นั่นอีกข้าง!”
“ครับ ประธานเย่”
เพียงสิ้นเสียงของเย่ไห่ตง ก็มีคนหยิบท่อนเหล็กพุ่งเข้าไปทุบขาของเสี้ยเว่ยกั๋วทันที
เสียงกระดูกหักลั่นกร๊อบ เส้นเลือดทั่วร่างของเสี้ยเว่ยกั๋วระเบิดแตกในทันที แต่เขากลับกัดฟัน ไม่ส่งเสียงใดๆ เพียงแค่จ้องเย่ไห่ตง อย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องจะกินเนื้อ
“ไอ้แก่นี่ ยังจะมองอีก!” เย่ไห่ตงถูกสายตานั้นจ้องจนเริ่มหวั่น ทันใดนั้นความโกรธก็แล่นขึ้นมา เขาหยิบท่อนเหล็กแล้วฟาดลงบนตัวเสี้ยเว่ยกั๋ว
“พ่อคะ!” เสี้ยเมิ่งเหยาร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดหัวใจ กระโจนเข้าหาเสี้ยเว่ย
