กั๋ว
จากนั้น ท่อนเหล็กที่เย่ไห่ตงเงื้อขึ้นก็ฟาดลงบนหน้าผากของเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างแรง
เสี้ยเมิ่งเหยากรีดร้องออกมา หน้าผากขาวพลันมีเลือดแดงไหลซึมออกมา
“นังกะหรี่ แกอยากจะตายเป็นเพื่อนไอ้แก่นี่ใช่มั้ย?” เย่ไห่ตงหัวเราะเยาะ ถึงเขาจะตีเสี้ยเมิ่งเหยาจนเลือดไหล แต่เขากลับไม่มีความรู้สึกเสียใจเลยสักนิด กลับกันเขายกท่อนเหล็กขึ้นมาอีกครั้ง แล้วฟาดลงที่เสี้ยเมิ่งเหยา
คังไห่โปไม่อาจทนมองต่อไปได้ จึงเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างทนไม่ไหว “ประธานเย่ อย่าฆ่าคนเข้าจริงๆ ล่ะ ถ้านายตีผู้หญิงคนนี้ตาย แล้วเจ้าขยะนั่นมันสู้สุดชีวิตขึ้นมาจะทำยังไง?”
เย่ไห่ตงเหลือบมองคังไห่โป ก่อนขมวดคิ้ว “นายกลัวอะไรกัน เจ้าขยะนั่น มันจะเอาอะไรมาสู้ฉัน ชีวิตของมันถ้าฉันต้องการก็เอามาเมื่อไหร่ก็ได้ สู้สุดชีวิต แล้วมันยังไงล่ะ?”
หลังพูดจบ เย่ไห่ตงก็หยิบท่อนเหล็กขึ้นมาฟาดลงบนตัวเสี้ยเมิ่งเหยาอีกครั้ง
คังไห่โปขยับปาก แต่ก็ไม่ได้พูดเกลี้ยกล่อมอีก อันที่จริง ในคำพูดของเย่ไห่ตง เฉินเฟิงก็เป็นแค่แมลงเล็กๆ ไม่ต้องพูดถึงตระกูลเย่ แค่ตระกูลคังของพวกเขา ก็มีร้อยพันวิธีที่จะทำให้เฉินเฟิงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ในขณะเดียวกัน ระยะห่างของเฉินเฟิงกับตระกูลเย่ ก็ห่างไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรแล้ว
ตั้งแต่ติดต่อเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ เฉินเฟิงก็ยิ่งวิตกกังวล เหยียบคันเร่งจนมิด ฝ่าไฟแดงบนถนนไปไม่รู้กี่แยก
ในที่สุด ประตูใหญ่ของตระกูลเย่ก็ใกล้เข้ามาแล้ว
เจ้าหน้าท
