ลายคนพยักหน้า
เสี้ยเว้ยกั๋วในตอนนี้ น่าสังเวชอย่างที่สุด ตอนที่เขาถูกจับตัวมาจากโรงพยาบาลนั้น สวมเพียงเสื้อผ้าผู้ป่วยบางๆ เท่านั้น
เขายังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ หลังจากถูกแขวนอยู่บนต้นไม้เป็นเวลานาน บาดแผลย่อมปริแตก ดังนั้นบนชุดผู้ป่วยในตอนนี้ จึงเปรอะเปื้อนด้วยเลือดจำนวนไม่น้อยที่ไหลออกมา
เสี้ยเว่ยกั๋วริมฝีปากซีดเซียว ดวงตาอ่อนล้า
ความทรมานบนร่างกายนี้เป็นเพียงเรื่องเล็ก สิ่งที่ทำให้เสี้ยเว่ยกั๋วเจ็บปวดนั้นคือ คนรับใช้หลายคนที่ชี้มาที่เขาแล้วหัวเราะเยาะอยู่ใต้ต้นไม้ ถึงยังไงเขาก็อายุปูนนี้แล้ว ก็ควรจะได้อยู่อย่างสุขสงบที่บ้าน แต่วันนี้กลับต้องมาเป็นละครลิงให้อับอายขายหน้า
จากบทสนทนาของเย่ไห่ตงกับคังไห่โป ก็รู้ได้ไม่ยาก ว่าเหตุผลที่เขาถูกพามาที่นี่ก็คงหนีไม่พ้นเฉินเฟิง
นั่นทำให้เสี้ยเมิ่งเหยางุนงงอย่างมาก ที่เขาหมดสติไปหลายวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทำไมลูกเขยที่ทำอาหารเก่งของตัวเอง ตอนนี้ถึงได้ใจกล้าขนาดนั้น แม้แต่คนของตระกูลเย่ก็กล้าลักตัวไปงั้นเหรอ?
ผ่านไปสิบนาทีอย่างรวดเร็ว ที่ประตูของตระกูลเย่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครมา
เย่ไห่ตงยิ้มกว้าง หยิบท่อนเหล็กขึ้นมา ก่อนฟาดเข้าที่ขาของเสี้ยเว่ยกั๋วอย่างแรง
“กร๊อบ”
เสียงกระดูกหักลั่นกร๊อบ เสี้ยเว่ยกั๋วสะกดกลั้น ใบหน้ายู่ยับซีดเผือด
ขาขวาของเขา ได้รับบาดเจ็บมาตั้งแต่ช่วงที่เป็นทหารแล้ว เดินเหินก็ไม่ถนัด ครั้งนี้ถูกเย่ไห่ตงทุบเข้าแบบนี้ น
