่ากลัวว่าคงจะต้องเสียมันไปแล้ว
“ไอ้แก่ ยังแข็งแรงอยู่เลยนี่” เย่ไห่ตงประหลาดใจเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของเสี้ยเว่ยกั๋ว ตั้งแต่เสี้ยเว่ยกั๋วถูกพาเข้าประตูมาก็ไม่ส่งเสียงอะไรเลย ไม่ถามว่าพวกเขาพามาที่นี่ทำไม และไม่ขอความเมตตาอีกด้วย ราวกับว่า ปล่อยวางชีวิตไปนานแล้ว
“ประธานเย่ คุณต้องมาข่มเหงคนตัวเล็กๆ อย่างฉันด้วยงั้นเหรอ?” เสี้ยเว่ยกั๋วยิ้มขื่น ความจริงตั้งแต่ตัวเขาถูกพาเข้ามา เขาก็รู้แล้วว่าคงไม่ตายก็พิการ เขารู้เรื่องพลังของตระกูลเย่ดี ไม่ใช่อะไรตระกูลเสี้ยจะต่อกรได้ ต่อให้ตระกูลเสี้ยจะต้านทานได้ ก็ไม่ยอมเข้าแลกกับสัตว์ร้ายอย่างตระกูลเย่เพื่อคนไร้ประโยชน์อย่างเขาหรอก
“ไอ้แก่ ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ลูกเขยขยะนั่นของแกมันรนหาที่ แกคิดว่าฉันจะมาทะเลาะกับพวกต่ำกว่าอย่างแกรึไง?” เย่ไห่ตงหัวเราะอย่างเย็นชา เดิมทีเป้าหมายของเขาก็คือ หาตัวเฉินเฟิงมาทรมาน แต่สองวันนี้เฉินเฟิงหายไปราวกับอากาศ อย่างไร้ร่องรอย เสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเสี้ย เมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องจับคนพิการอย่างเสี้ยเว่ยกั๋วมา
“ประธานเย่ ขีดความสามรถของลูกเขยฉัน ฉันรู้ดี เขาเป็นแค่คนส่งอาหารคนหนึ่ง นอกจากส่งอาหารแล้ว เขาก็ทำอะไรอย่างอื่นไม่เป็นแล้ว เรื่องอย่างการลักพาตัว ก็ไม่กล้าพอจะทำได้หรอก ประธานเย่คุณถูกใครหลอกรึเปล่า?” เสี้ยเว่ยกั๋วถอนหายใจ เขาไม่รู้สึกเลยว่า เฉินเฟิงจะทำเรื่องอย่างการลักพาตัวได้ เขาอยู่ที่ตระกูลเส
