ี้ยมาสามปี ท่าทีของเฉินเฟิง เขาเฝ้าดูอยู่กับตา นอกจากความไม่เอาไหนนิดหน่อยแล้วก็ไม่มีข้อเสียอะไรอย่างอื่นอีก
เป็นคนมีระเบียบและจิตใจดี เขาไม่เชื่อเลยสักนิดว่าเฉินเฟิงจะลักตัวคน เสี้ยเว่ยกั๋วรู้สึกว่าความเป็นไปได้ที่มากกว่าคือตระกูลเสี้ยให้ร้ายเฉินเฟิง
“ถูกใครหลอกรึเปล่า? ฉันรู้ของฉันดี!” เย่ไห่ตงตะคอกอย่างเย็นชา “จะว่าไป ถ้าไอ้ลูกเขยขยะของแกมันบริสุทธิ์จริง แล้วจะซ่อนทำไม เอาความจริงทั้งหมดมาอธิบายต่อหน้าฉันให้มันแล้วไปสิ”
เสี้ยเว่ยกั๋วถอนหายใจ ไม่พูดอะไรอีก เย่ไห่ตงฝังใจว่าเฉินเฟิงเป็นคนก่อเรื่องแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็หมดหนทาง
ในตอนนั้นเอง รถแท็กซี่สีฟ้าคันหนึ่งก็มาจอดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ตระกูลเย่ เสี้ยเมิ่งเหยารีบลงรถมาอย่างทุลักทุเล
“พ่อคะ!”
เมื่อเห็นเสี้ยเว่ยกั๋วถูกแขวนอยู่บนต้นไม้ด้วยความน่าสังเวช ดวงตาสวยของเสี้ยเมิ่งเหยาก็เดือดแดง
“เมิ่งเหยา มาทำอะไรที่นี่?” เสี้ยเว่ยกั๋วตกใจเล็กน้อย ทำไมคนที่มาถึงไม่ใช่เฉินเฟิง แต่เป็นเสี้ยเมิ่งเหยา บางที เฉินเฟิงอาจจะทำเรื่องพวกนี้จริงๆ เขาถึงได้ไม่กล้ามา?
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ตอบกลับเสี้ยเว่ยกั๋ว แต่ดวงตาของเธอเบิกโพลงจ้องเย่ไห่ตงด้วยความโกรธเกรี้ยว “ปล่อยพ่อฉันซะ!”
“ปล่อยพ่อเธองั้นเหรอ?” เย่ไห่ตงมองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยาอย่างสนใจ ความต้องการฉายวาบในดวงตาของเขา เขาเคยได้ยินชื่อของเสี้ยเมิ่งเหยามาก่อน แต่ไม่เคยได้เห็นตัวเป็นๆ วันนี้ได้เจอ ช่างสมคำ
