ร่ำลือจริงๆ
ช่างเป็นหญิงที่งดงามนัก แม้แต่ในตอนโกรธก็ยังสวย
เย่ไห่ตงเลียริมฝีปาก “คุณหนูเสี้ย ถ้าคุณให้ผมปล่อยผมก็จะปล่อย ไม่งั้นผมคงไร้ยางอายมาก”
“เย่ไห่ตง นายต้องการอะไร ฉันก็ให้นายได้ทั้งนั้น รวมถึงโครงการสร้างยู่ฉวนซานด้วย ขอแค่นายปล่อยพ่อฉัน” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างร้อนรน ร่างกายขอเสี้ยเว่ยกั๋วอ่อนแออยู่แล้ว ยังมาถูกแขวนไว้บนต้นไม้อีก ไม่รู้ว่าอยู่อย่างนั้นมานานเท่าไหร่แล้ว ถ้าหากถูกแขวนไว้นานเกิน จนอาการหนัก เธอคงต้องเสียใจไปชั่วชีวิต
“โครงการยู่ฉวนซาน?” มุมปากของเย่ไห่ตงยกขึ้นก่อนพูดติดตลก “คุณหนูเสี้ย ยู่ฉวนซานน่ะเป็นของผมอยู่แล้วนะ”
“งั้นนายต้องการอะไร?!” เสี้ยเมิ่งเหยาถามอย่างกระวนกระวาย
“ผมต้องการ….” เย่ไห่ตงหยุดชั่วคราว สายตาหื่นกามจ้องไปยังเสี้ยเมิ่งเหยา “ผมอยากจะนอนกับคุณหนูเสี้ยสักคืน”
เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันกรอด แต่ก็ยังระงับความโกรธในทรวงอกแล้วเอ่ยตอบ “เย่ไห่ตง ฉันแต่งงานแล้ว เป็นภรรยาที่มีสามี….”
“ภรรยาที่มีสามี?” เสี้ยเมิ่งเหยายังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกเย่ไห่ตงขัดขึ้นด้วยเสียงหัวเราะเย็นชา “คุณหนูเสี้ย ไม่ใช่ว่าอะไรสักอย่างก็เป็นสามีคนได้นะ ดูไปแล้ว เจ้าขยะเฉินเฟิง ไม่สมควรเป็นสามีของคุณเลยสักนิด”
“เกิดเรื่องขึ้นกับพ่อของคุณ เขาเป็นผู้ชายแท้ๆ ยังไม่มา แต่คุณที่เป็นผู้หญิงคนเดียวกลับมาเผชิญหน้าถึงนี่ ขยะแบบนี้ นับเป็นสามีอะไรกัน” เย่ไห่ตงหัวเราะเย้ยหยัน
