บทที่225 ลูกเขยแต่งเข้านั่น
เติ้งหยูเจอตกใจเป็นการใหญ่ รีบร้อนเข้าไปช่วยพยุง “คุณชายจู อย่าเลย อย่าเลย รีบลุกขึ้นเถอะ”
“หา?”
ทุกคนในตระกูลจูต่างมองตาค้าง ปากอ้าเหมือนจะกินไข่เข้าไปได้สองฟอง เติ้งหยูเจอไม่ได้มาถามหาความผิดหรอกเหรอ? ทำไมถึงพูดว่าอย่าเลยล่ะ?
จูกว่างฉวนก็ดูตกตะลึงเช่นกัน ชายชราตรงหน้านี้ ใช่คนของตระกูลเติ้งจริงๆ เหรอ?
แม้เขาจะสับสน แต่เขาก็ไม่กล้าลุกขึ้น เพราะจูเฝิงชุนยังไม่ได้สั่ง
“กว่างฉวน ลุกขึ้นมาก่อนเถอะ”ในตอนนั้น จูเฝิงชุนก็เอ่ยขึ้น เขาสามารถมองออกว่าท่าทีของเติ้งหยูเจอไม่ใช่การเสแสร้ง เป็นไปได้ว่าเขาไม่ได้มาถือสาหาความอะไรกับจูกว่างฉวนจริงๆ
“ครับ ท่านปู่” จูกว่างฉวนขานรับเสียงอู้อี้ ก่อนลุกขึ้น
เติ้งหยูเจอจึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ในใจคิดว่าเติ้งซื่อชีกำชับให้เขาสุภาพกับจูกว่างฉวนให้มาก แต่เขาแค่มาถึง จูกว่างฉวนก็คุกเข่าต่อหน้าเขาแล้ว อีกนิดก็เกือบจะเสียเรื่องแล้ว
“คุณชายจู นายน้อยให้กระผมมาที่นี่” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เติ้งหยูเจอก็ค่อยๆ พูดช้าๆ
“ท่านเติ้งมีเรื่องอะไร ก็มาหาผมเถอะครับ ความผิดนั้นผมเป็นคนก่อคนเดียว ไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลจู” จูกว่างฉวนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม คิดจะรับผิดชอบทั้งหมดเพียงคนเดียว
เติ้งหยูเจอส่ายหัวเบาๆ ก่อนยิ้มบาง “คุณชายเข้าใจผิดแล้ว กระผมมาในครั้งนี้ ไม่ได้ตั้งใจจะมาทำให้ตระกูลจูขุ่นเคือง”
ทุกคนในตระกูลจูต่างตกตะลึง ไม่เอาควา
