บทที่224 พี่เฝิงชุน หลานชายคนโตของพี่ล่ะ
“ตกลง ฉันรับปาก” จูกว่างฉวนกัดฟันตอบ
“เจียเหยียน” จูเฝิงชุนหันสายตามาทางจูเจียเหยียน
“ท่านปู่ หนูอยู่นี้ค่ะ” ราวกับรู้ว่าจูเฝิงชุนต้องการจะทำอะไร จูเฝิงชุนยืนขึ้นพร้อมกับ แววตาสุขุม
“เธอเข้าใจแล้วก็แต่ง ๆ ไปเถอะ ถ้าเข้าตระกูลซูนแล้ว…. ”
“หนูไม่แต่งค่ะ” คำพูดของจูเฝิงชุนยังไม่ทันสิ้นสุดก็ถูกจูกว่างฉวนขัดจังหวะขึ้น “ท่านปู่ครับ ผมไม่เห็นด้วยกับการให้เจียเหยียนแต่งเข้าตระกูลซูน
“ท่านปู่ครับ ใครก่อเรื่องคนนั้นก็ต้องรับผิดชอบ เรื่องของตระกูลซูนกับตระกูลเติ้งเป็นเรื่องบาดหมางของผม เดิมทีเจียเหยียนก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ คุณปู่มีสิทธิอะไรมาตัดสินชีวิตเจียเหยียน?”
“ไอ้เวรซูนแช่นั้น เลี้ยงผู้หญิงไว้อีกเป็นเจ็ดแปดคน ถ้าเจียเหยียนแต่งกับมันจะต้องไม่มีความสุขแน่ๆ …..”
“ความสุข? จูกว่างฉวน แกยังมีหน้ามาพูดถึงความสุขอีกเหรอ น้องสาวแกมีความสุขแล้วพวกเราทุกคนล่ะ กินแกลบยังงั้นเหรอ?”
“อาสะใภ้ รองพูดถูก เรื่องนี้แกเป็นคนก่อขึ้น คนที่ต้องรับผิดชอบก็ต้องเป็นคนในครอบครัวก็ถูกแล้วไม่ใช่เรอะ จะว่าไป เจียเหยียนก็ต้องแต่งออกไปไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้ว จะแต่งเร็วแต่งช้าจะไปต่างอะไรกัน!”
“ใช่แล้ว จะช้าจะเร็วก็ต้องแต่งอยู่ดี ไม่สู้แต่งพรุ่งนี้ไปเลย ให้ซูนแช่ปลดปล่อยตระกูลของเรา”
เหล่าญาติๆของตระกูลจูพูดคุยถกเถียงกันว่าจำใจต้องส่งเจียเหยียนให้ตระกูลซูน
“พวกคุณยังมี
