บทที่223 เสียใจ
จูกว่างฉวนเงียบ สิ่งที่จูเจียเหยียนพูด ถึงแม้ว่าจะโหดร้าย แต่มันกลับเป็นความจริง
เกิดมาในตระกูลใหญ่แบบนี้ ย่อมไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์ในครอบครัว หากสามารถใช้หนึ่งชีวิตของเขา แลกกับความสงบสุขของคนในตระกูลจูได้ ผู้อาวุโสตระกูลจูจะต้องเห็นชอบโดยไม่มีอะไรคัดค้านแน่
“โธ่ ชีวิตที่เลวร้ายของฉันจะเป็นยังไงก็ช่าง แต่มันจะเดือดร้อนไปถึงพี่เฉินเฟิงน่ะสิ” จูกว่างฉวนถอนหายใจ ถอนที่ขึ้นเขามา รถออดี้ของเฉินเฟิงโดนเจาะยาง ด้วยเจตนาดีของเขา จึงให้เฉินเฟิงมาด้วย อยู่ดีไม่ว่าดี หลังจากถึงโรงแรม ซูนแช่ที่ใจคอคับแคบมาเห็นเฉินเฟิงกับจูเจียเหยียนเดินด้วยกัน…
เรื่องต่อจากนั้นคงไม่ต้องพูดถึง เฉินเฟิงเข้าไปต่อยหน้าซูนแช่ก่อน จากนั้นก็ไปล่วงเกินเติ้งซื่อชีอีก สร้างเรื่องวุ่นวายจนสลัดไม่พ้นตัว
เรื่องทีจูกว่างฉวนรู้สึกเสียใจที่สุดก็คือ ตอนนั้นเขาไม่น่าพาเฉินเฟิงขึ้นมาด้วยเลย
“พี่ ยังจะมีใจไปห่วงเขาอีกเหรอ? ตอนนี้ตัวเองพี่ยังจะเอาไม่รอดเลย” จูเจียเหยียนจ้องจูกว่างฉวนด้วยสายตาขุ่นเคือง เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมจูกว่างฉวนถึงใจกว้างขนาดนั้น ชีวิตเล็กๆ ของตัวเองก็แทบจะรักษาไว้ไม่ไหวอยู่แล้ว ยังจะมีกะใจไปห่วงคนอื่นเขาอีก
“น้องพี่ ดูพูดเข้าสิ ฉันเป็นห่วงพี่เฉินเฟิงแล้วจะทำไมล่ะ? ถ้าไม่ใช่พวกเราเอาพี่เฉินเฟิงมาพัวพันด้วย เขาก็คงไม่ต้องไปยุ่งกับซูนแช่ไอ้เวรนั่นหรอก แล้วก็ไม่ต้องไปหาเรื่องเติ้งซื่อชี….”
