ึ้นอย่างเย็นชาด้วยความไม่พอใจ
“ใช่ จะช้าจะเร็วก็เหมือนกัน นอกจากนี้ เจ้าบ้าจูกว่างฉวนนั่น ไม่ได้ไปล่วงเกินแค่ตระกูลของผู้อำนวยการซูนเท่านั้น”
“ยังมีตระกูลเติ้งด้วย!”
“ล่วงเกินตระกูลซูน ตระกูลจูของเราก็อาจจะยังมีทางรอด แต่ไปล่วงเกินตระกูลเติ้ง ตระกูลของเรา ก็หมดหนทางรอดแล้ว!”
“เจ้าเด็กสมควรตาย ทำตัวเองตายก็แล้วไป ยังจะมาลากคนทั้งตระกูลไปติดร่างแหอีก….”
คำกล่าวหาของเหล่าญาติในตระกูลจูดังขึ้นไม่สิ้นสุด จูเห้าตงถอนหายใจอย่างอับจนหนทาง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ถึงเขาพูดอะไรออกไปก็ไม่มีประโยชน์ จูกว่างฉวน ได้ทำผิดมหันต์ต่อความโกรธเคืองของทุกคนแล้ว
“ท่านปู่ ผมกลับมาแล้ว” ในตอนนั้นเอง จูกว่างฉวนก็ก้าวเข้าประตูใหญ่มา
“เจ้าเด็กไม่รักดี ยังมีหน้ากลับมาอีกเรอะ!” จูเฝิงชุนคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว เขายกแก้วน้ำชาบนโต้ะขึ้น ก่อนเขวี้ยงใส่หน้าของจูกว่างฉวนอย่างแรง จูกว่างฉวนไม่ได้หลบเลี่ยง ทำให้แก้วน้ำชากระแทกหน้าของเขาอย่างแรง น้ำชาร้อนรดใส่เต็มใบหน้า
“ท่านปู่ ผมขอโทษ” จูกว่างฉวนก้มหน้า
“ขอโทษ? ขอโทษคำเดียว แล้วมันทำให้เรื่องทั้งหมดหายไปมั้ย!” ใครบางคนส่งเสียงขึ้นมา
“ยังไม่คุกเข่าลงอีก!” จูเฝิงชุนคำรามแข็งกร้าวด้วยความชิงชัง
จูกว่างฉวนด้วยความคุ้นเคย คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นทันที
“ท่านปู่ เรื่องนี้เป็นความผิดของผม ท่านจะลงโทษผมยังไง ผมจะยอมรับแต่โดยดี” จูกว่างฉวนที่ห่อเหี่ยวเป็นมะเขือเหี่ยว พูดอย่างหมด
