อาลัยตายอยาก
“ลงโทษแก? ลงโทษแกแล้วพวกเราจะไม่ต้องจ่าย500ล้านนั่นให้ตระกูลซูนรึไง?!”
“ลงโทษแกแล้วตระกูลเติ้งจะไม่มาเอาเรื่องเรางั้นเหรอ!” จูเฝิงชุนถามอย่างเกรี้ยวกราด
จูกว่างฉวนไม่มีคำแก้ตัว ความจริงซูนแช่กับเติ้งซื่อชีก็คงไม่เลิกยุ่งกับตระกูลจู เพราะว่าเขาถูกลงโทษหรอก
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลจู จะถูกส่งมอบให้กับคังเล่อ ฉันตัดสินใจแบบนี้ แกมีความเห็นอะไรมั้ย?” จูเฝิงชุนถามเสียงเย็น จูคังเล่อที่เขาพูดถึงนั้น ก็คือชายหนุ่มที่ใส่สูทดำที่มารายงานข่าวเรื่องผู้อำนวยการซูน คือลูกพี่ลูกน้องของจูกว่างฉวนนั่นเอง
“ไม่คัดค้านครับ” จูกว่างฉวนส่ายหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง
แม้ว่าจะได้เป็นผู้สืบทอดของตระกูลจู แต่สีหน้าของจูคังเล่อในขณะนั้นไม่ดีใจเลยแม้แต่น้อย ถึงกับเศร้าเสียด้วยซ้ำ ถึงยังไงตระกูลจูในตอนนี้ ก็ไม่มีชิ้นดีแล้ว ถึงจะเป็นผู้สืบทอด จริงๆ ก็สืบทอดอะไรไม่ได้แล้ว
“อีกอย่าง ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป แกไปคุกเข่าสารภาพผิดที่หน้าประตูตระกูลซูน ไปขอให้ซูนแช่ยกโทษให้ซะ ซูนแช่ยกโทษให้แกเมื่อไหร่ ค่อยกลับมา” จูเฝิงชุนพูดจริงจัง ซูนแช่คือผู้สืบทอดของตระกูลซูน ขอแค่ซูนแช่ตกลงที่จะปล่อยตระกูลจู ตระกูลซูนก็คงไม่ทำอะไรตระกูลจูอีก”
จูกว่างฉวนกัดฟันด้วยความอัปยศอดสู ให้เขาสารภาพผิดกับซูนแช่ ก็เหมือนให้เอาหน้าไปไถพื้นแล้วให้ซูนแช่เหยียบซ้ำ มันแย่ยิ่งกว่าให้เขาไปกินขี้เสียอีก แต่เขาก็เข้าใจ
