งเขาไว้ให้จูกว่างฉวนแล้ว เฉินเฟิงก็ลงจากเขาไป
หลังเฉินเฟิงจากไป ลานของตระกูลเย่ก็ตกอยู่ในความเงียบ
ผ่านไปไม่นาน ป้าชิงจึงถอนหายใจเบาๆ ก่อนพูดออกมาเป็นคนแรก “คุณหนู หรือจะชอบคุณเฉินกันคะ?”
เย่ไห่ถังดื้อดึงไม่ยอมรับ แล้วถามกลับไป “ชอบแล้วมันยังไงล่ะ?”
ป้าชิงถอนหายใจ “คุณหนูควรจะเข้าใจนะคะ ว่าระหว่างคุณกับคุณเฉิน มันเป็นไปไม่ได้”
“ไม่ต้องพูดถึงที่คุณเฉินแต่งงานแล้ว คุณหนูจึงเข้าไปไม่ได้ ถึงเขาจะยังไม่แต่งงาน แต่จากความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเขากับตระกูลเฉิน คุณหนูกับเขาก็ไม่อาจที่จะเกิดอะไรขึ้นมาได้”
“ป้าชิง ป้าคิดมากไปแล้ว ฉันไม่ได้ชอบเขา ฉันก็แค่…..รู้สึกชื่นชมเขานิดหน่อยเท่านั้นเอง” น้ำเสียงของเย่ไห่ถังออกจะเย็นชาไปเล็กน้อย ก่อนนี้เธอเคยทะนงตนว่าผู้ชายทั้งหมดบนโลกนี้ ก็เหมือนๆ กันหมด แต่วันนี้เมื่อได้เห็นเฉินเฟิง เธอถึงได้เข้าใจ ว่าตัวเองประเมินคนต่ำไป
เฉินเฟิงก็อายุพอๆ กันกับเธอ แต่กลับเป็นถึงปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่ถูกยกย่องเป็นเทพไร้พ่าย มีความสามารถที่จะปกครองอาณาเขตทั่วแดน
แต่คนที่รับการยกย่องว่าเป็นสตรีนางสวรรค์ ผู้เป็นดั่งหงส์มังกรกลางหมู่มนุษย์อย่างเธอ กลับไม่ผ่านแม้แต่ระดับเล็กๆ อย่างหมิงจิ้ง
สิ่งที่น่าขันกว่านั้นก็คือ ระดับสูงหมิงจิ้งอย่างเธอ กลับลำพองใจมาตลอด คิดว่าผู้มีพรสวรรค์บนโลกนี้ก็คงไม่เกินไปกว่านี้
วันนี้เมื่อได้พบเฉินเฟิง เธอถึงได้รู้ตัว ว่าตัวเองเป็นเพียงกบ
