ุณเฉินเป็นปรมาจารย์เฉินอย่างเงียบ ๆ
เฉินเฟิงหันไปจ้องเติ้งซื่อชีที่อยู่ข้างๆอีกครั้ง
เติ้งซื่อชีในเวลานี้ ไม่เหมือนกับหนุ่มผู้น่าดึงดูดแห่งตระกูลเติ้งในอดีตอีกต่อไป ใบหน้าของเขาซีดขาวร่างกายสั่นไปด้วยความกลัวและเป้ากางเกงของเขาเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวสีเหลืองอ่อน เห็นได้ชัดว่าท่าทีก่อนหน้านี้ของเฉินเฟิงทำให้เขากลัวมากจนฉี่รดกางเกง
เมื่อเห็นสายตาของเฉินเฟิงที่มองมานั้นเติ้งซื่อชีรู้สึกราวกับโดนสายฟ้าฟาด
ร่างกายยิ่งสั่นไปด้วยความกลัวมากกว่าเดิม
“พรึบ” เติ้งซื่อชีไม่ลังเลเลยที่จะคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นแล้วก้มหัวคำนับ
“ปรมาจารย์เฉิน ไว้ชีวิตด้วย”
“ปรมาจารย์เฉิน ไว้ชีวิตด้วยเถอะ ”
“ ผมมันตาต่ำ มีตาหามีแววไม่ ปรมาจารย์เฉิน ปล่อยผมไปเถอะ ”
เติ้งซื่อชีร้องไห้ขอความเมตตา เขาพึ่งจะใช้ชีวิตเพียงแค่ครึ่งเดียวและไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน ในสายตาของเขา ผู้ที่ไร้เทียมทานอย่างอู๋จิ่วโยกลับถูกเฉินเฟิงจัดการด้วยใบไม้เพียงใบเดียว!
ยิ่งไปกว่านั้นเฉินเฟิงยังเป็นยอดฝีมือระดับหั้วจิ้งอีกด้วย
เขาไม่กล้าที่จะคิดถึงตัวตนที่แท้จริงของเฉินเฟิงและไม่กล้าที่จะคิดถึงเรื่องนี้แล้ว
เขารู้เพียงแค่ว่าเฉินเฟิงต้องการฆ่าเขา มันช่างง่ายราวกับการบดขยี้มดตัวหนึ่งให้ตาย
ต่อให้เฉินเฟิงจะฆ่าเขา ตระกูลเติ้งก็ไม่กล้าที่จะพ่นลมหายใจออกมา แม้กระทั่งพ่อของเติ้งเฟิงเหนียน หรือพ่อของเขาก็ต้องขอโทษให้กับเฉินเฟิง!
เพื่อหลีกเลี่
