ยงที่เฉินเฟิงจะไม่พอใจและทำลายตระกูลเติ้งโดยตรง!
เฉินเฟิงส่ายหัว ในตอนนี้เติ้งซื่อชี ก้มหน้าอย่างอับอาย แต่ท่าทีที่เย่อหยิ่งชั่งดูสง่างามมาก
“ยังอยากมีชีวิตอยู่ไหม?” เฉินเฟิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เติ้งซื่อชีผงะแล้วพยักหน้าอย่างลนลาน ใช่ “ยังไม่อยากตาย ปรมาจารย์เฉิน เพียงแค่ท่านปล่อยผมไป ผมยินดีที่จะเป็นทาสให้กับท่านตลอดชีวิตและผมยินดีจะทำทุกอย่างที่ท่านขอ……”
“ต่อให้มาเป็นทาส แกก็ไม่มีคุณสมบัตินั้นหรอก” เฉินเฟิงขัดจังหวะเติ้งซื่อชีอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย คนดื้อรั้นอย่างเติ้งซื่อชีจะมารับใช้เขาในฐานะคนรับใช้ ทำให้เขารู้สึกอึ้ง
“ใช่แล้วปรมาจารย์เฉิน ผมไม่มีคุณสมบัติพอ” เติ้งซื่อชีรีบตอบตกลงด้วยท่าทีที่อ่อนน้อมถ่อมตนราวกับตนเองเป็นฝุ่นธุลี
“เอาแบบนี้แล้วกัน จูกว่างฉวน เป็นพี่น้องของฉัน นายไปช่วยเขาแก้ปัญหาตระกูลจู แล้วฉันจะปล่อยแกไป” หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เฉินเฟิงพูดว่าการเปิดเผยตัวตนของเขานั้นมันไม่ดีเท่าไหร่ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเข้าไปช่วยจูกว่างฉวนแก้ปัญหาของตระกูลจูได้โดยตรง แต่เขาสามารถยืมมือของเติ้งซื่อชีได้
“ขอบคุณท่านปรมาจารย์เฉิน！ขอบคุณท่านปรมาจารย์เฉิน！ ผมจะช่วยแก้ปัญหาทั้งหมดของตระกูลจูได้อย่างแน่นอน” เติ้งซื่อชีร้องไห้ด้วยความดีใจและโค้งตัวลงให้กับเฉินเฟิงอีกครั้ง เขาไม่ได้คาดคิดว่าเฉินเฟิงจะเป็นคนใจกว้างขนาดนี้และจะปล่อยเขาไปจริงๆ
เมื่อเทียบชีวิตของเขากับปัญหา
