ของตระกูลจูแล้วมันเทียบกันไม่ได้เลย ท้ายที่สุดแล้วตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ย่อมมีความหวัง
เฉินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย เขาไม่ได้ฆ่า เติ้งซื่อชีไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนใจกว้าง แต่เติ้งซื่อชีไม่ได้ฝึกฝน ดังนั้นสำหรับเขาแล้ว เติ้งซื่อชีเป็นมดทีที่ยอมจ่ายได้ มดชนิดนี้ มดชนิดนี้ถ้าคุณเก็บไว้ก็ยังมีประโยชน์บ้าง หากฆ่ามันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรนอกจากจะทำให้ตัวเปื้อนเลือด
“นอกจากเรื่องนี้ ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นจะซวยซะเอง！” เฉินเฟิงพึมพำกับตัวเอง ตอนนี้คนที่รู้ว่าเขาอยู่ระดับต้นของหั้วจิ้งมีเพียงไม่กี่คนรู้ แม้แต่ในตระกูลเฉิน ยกเว้นเฉินเจิ้นหนาน ก็มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ ดังนั้นเฉินเฟิงจึงไม่ต้องการให้ความลับของเขารั่วไหลออกไป
“ปรมาจารย์เฉิน ท่านวางใจเถอะ ผมไม่มีวันปริปากบอกสักคำแน่นอน” เติ้งซื่อชีพยักหน้าและสัญญา เฉินเฟิงสามารถทำลายตระกูลเติ้งได้อย่างง่ายดาย เว้นแต่สมองจะมีปัญหาถึงจะปล่อยข่าวเฉินเฟิงให้คนนอกฟัง
“งั้นก็ไสหัวไป” เฉินเฟิงพูดเบา ๆ เขาเห็นความกล้าหาญในสายตาของเติ้งซื่อชี เขาไม่กังวลเลยว่าเติ้งซื่อชีจะหันกลับมา
“ขอบคุณปรมาจารย์เฉิน ผมจะออกไปจากที่นี่ !”บนใบหน้าของ เติ้งซื่อชีมีรอยยิ้มประจบ หลังจากพูดเสร็จเขาแทบจะวิ่งออกมาจากลานบ้าน
“คุณหนู่เย่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้แล้ว” เฉินเฟิงหันกลับมาและมองไปที่เย่ไห่ถังอย่างใจเย็น
“ขอบคุณท่านปรมาจารย์เฉิน” เย่ไห่ถัง ประสานมือคำนับ เธอยั
