บทที่ 220 วิชาดอกไม้ลิ่วลมตัดใบไม้!
“คุณเฉิน คุณไม่ตามไปหรือ” เวลาแค่ชั่วพริบตาเดียว อู๋จิ่วโยก็หนีไปไกลกว่ายี่สิบเมตรแล้ว ดูแล้วเขาคงล้มลุกคลุกคลานผ่านลานบ้านไปที่รั้วแล้ว ทว่าเฉินเฟิงกลับยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ เย่ไห่ถังจึงร้อนใจขึ้นมา
“ต้องตามไปแน่นอน” เฉินเฟิงตอบอย่างเสียไม่ได้ อู๋จิ่วโยมาหาถึงที่แล้ว หากเขายังปล่อยให้อู๋จิ่วโยหนีไปอีก อย่างนั้นเขาคงต้องหาเต้าหู้สักก้อนมาให้ตัวเองกระแทกตายแล้ว
หลังจากที่เฉินเฟิงพูดจบ เย่ไห่ถังยังถามว่าจะตามไปอย่างไรอีก กลับเห็นว่าเฉินเฟิงเด็ดใบไม้สีเขียวบนต้นแปะก๊วยที่อยู่ข้างๆ มาหนึ่งใบ
จากนั้นก็โยนขึ้นไปปล่อยให้ปลิวไปตามลม ปัดเบาๆ
ฟิ้ว!
ใบไม้ล่องลอยในอากาศ! พุ่งไปทางที่อู๋จิ่วโยกำลังวิ่งหนีไป
เย่ไห่ถังกระแทกเท้าด้วยความโกรธ เธอคิดไม่ถึงว่า วิธีที่เฉินเฟิงใช้จะเป็นวิธีแบบนี้ หยิบใบไม้มาหนึ่งใบ!
นั่นคืออู๋จิ่วโยนะ จอมยุทธ์ผู้มีวรยุทธ์ระดับกลาง
ไม่ใช่คนธรรมดา การที่เฉินเฟิงดูถูกเขาแบบนี้ เท่ากับเป็นการปล่อยเสือเข้าป่า?!
ป้าชิงที่นอนอยู่บนพื้นก็ถอนหายใจ คิดว่าเฉินเฟิงใช้วิธีนี้แล้วอาจจะช้าเกินไป
เย่ไห่ถังและป้าชิงต่างก็คิดเช่นนี้ แค่คิดก็รู้เลยว่า ตอนนี้อู๋จิ่วโยจะดีใจขนาดไหน
แม้จะไม่มีโอกาสกลับตัว แต่ว่าเขากลับรู้สึกได้ว่า เฉินเฟิงใช้อาวุธตามล่าเขา
ช่างเป็นความคิดที่เพ้อฝันลมๆ แล้งๆ จริงๆ!
อู๋จิ่วโยอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นยินดี อย่างไรเสียเขาก็เป็
