นจอมยุทธ์ผู้มีวรยุทธ์ระดับกลางที่แข็งแกร่ง เฉินเฟิงกลับดูถูกเขาเช่นนี้
แค่ใบไม้ใบเดียว คิดว่าจะทำอะไรเขาได้?
คิดว่าตนเองเป็นปรมาจารย์หรืออย่างไร!
กำแพงรั้วใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อู๋จิ่วโยยิ่งรู้สึกตื่นเต้นยินดี ขอแค่ข้ามผ่านกำแพงนี้ไปได้ เขาก็หนีเอารอดชีวิตได้แล้ว!
สุดท้าย เขาก็มาถึงขอบกำแพง
แม้ว่ากำแพงจะสูงสองเมตร แต่ว่าอู๋จิ่วโยกลับไม่หวาดหวั่นสักนิด สำหรับผู้มีวรยุทธ์ชั้นกลางอย่างเขา กำแพงสูงสองเมตรกับกองดินเล็กๆ แทบไม่มีอะไรต่างกัน แค่ยกขาก็ก้าวข้ามไปได้
อู๋จิ่วโยคิดพลางเตรียมยกขาขึ้น ข้ามกำแพงตรงหน้า
เวลานี้เอง เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมขาของเขา ถึงได้เย็นวูบวาบ
ไม่มีเรี่ยวแรงเลย
อู๋จิ่วโยอดไม่ได้ที่จะก้มดู มองดูขาขวาของตนเองตั้งแต่หน้าแข้งลงไป
สายตา ชั่ววินาทีนั้นทำให้เขาตกใจจนแทบหยุดหายใจ เป็นวิญญาณที่ล่องลอย!
ขาของเขา……
ไม่มีแล้ว!
ตั้งแต่ส่วนหน้าแข้งลงไป ขาดหายไป!
ขาดหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่? อู๋จิ่วโยไม่ทันได้คิดถึงคำถามข้อนี้แล้ว เพราะความเจ็บปวด!
ความเจ็บปวดแทบขาดใจเข้ามาแทน!
ความเจ็บปวดที่รุนแรง วินาทีนั้นทำให้อู๋จิ่วโยขาดการทรงตัว ล้มลงกับพื้น
อู๋จิ่วโยไร้ซึ่งเสียงร้อง ขาขวาขาดหายไป เลือดพุ่งออกมาเป็นน้ำพุ!
ฉากที่น่ากลัวสยดสยองนี้ ทำเอาเติ้งซื่อชีตกใจจนแทบเสียสติ วิญญาณเลื่อนลอย
เย่ไห่ถังและป้าชิงเองก็ตัวแข็งทื่อ ราวกับรูปปั้น
วิชาดอกไม้ลิ่วลมตัดใบไม้!
วิชาศิลปะการ
