ต่อสู้ของปรมาจารย์ในตำนาน!
หรือว่าเฉินเฟิงตรงหน้านี้ จะเป็นปรมาจารย์?!
ทั้งสองต่างตื่นตกใจ ในใจเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ถาโถม นอกจากท่านปรมาจารย์การต่อสู้แล้ว ทั้งสองก็ยังคิดถึงคำอื่นที่จะมาพรรณนาความน่ากลัวของเฉินเฟิงไม่ได้ กับอีแค่ใบไม้สีเขียวใบเดียว สามารถทำให้ขาขวาของอู๋จิ่วโยผู้มีวรยุทธ์ชั้นกลางขาดหายไปได้ต่อหน้าพวกเธออย่างเหลือเชื่อ!
และดูท่าทางของเฉินเฟิงแล้ว เห็นชัดว่าออมมืออยู่ เขาไม่ได้คิดอยากจะเข่นฆ่า อู๋จิ่วโย ไม่อย่างนั้น ใบไม้ใบนั้นของเขา อาจพุ่งเข้าไปถึงหัวใจของอู๋จิ่วโยก็ได้!
“อู๋จิ่วโย แกสำนึกผิดแล้วหรือยัง?” เฉินเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ แน่นอนว่าเขาสามารถฆ่าอู๋จิ่วโยเลยก็ยังได้ แต่เขาไม่คิดจะทำแบบนั้น เขาอยากรู้ว่าวิชา สำนักยู่นู นอกจากอู๋จิ่วโยแล้ว ยังมีใครเก็บรักษาเอาไว้อีกบ้าง
อู๋จิ่วโยกลับไม่ตอบคำถามนี้ของเฉินเฟิง มองเฉินเฟิงด้วยหน้าตาที่ตื่นกลัว ถามอย่างตัวสั่นว่า “แก……แกคือปรมาจารย์แห่งการต่อสู้เหรอ?!”
“คำถามนี้……มีความจำเป็นต้องตอบมั้ย?” เฉินเฟิงยิ้มอ่อน การที่เขาจะเป็นปรมาจารย์หรือไม่ นั้นไม่สำคัญ ไม่ว่าอย่างไร อู๋จิ่วโยก็ยากที่จะรอดชีวิต
“ฮ่าๆๆๆ!” อู๋จิ่วโยหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เฉินเฟิงแม้จะไม่ยอมรับ ทว่าไม่ใช่ก็ใกล้เคียง
ปรมาจารย์ด้านการต่อสู้！
ปรมาจารย์ด้านการต่อสู้！
ในเมื่อเป็นปรมาจารย์การต่อสู้!
ไปมาทั่วร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ก็ยังไม่เคยได้พบปรมาจารย์การต่อสู้
