ป “ซูนแช่ นายจะทำอะไร?”
“เจ้าหมูตอน ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ?” ซูนแช่ยิ้มเยาะ จูกว่างฉวนเจ้าโง่คนนี้ ไม่รู้ไร้เดียงสาหรือว่าแกล้งไร้เดียงสา คิดว่าเขาจะคุกเข่าลงร้องเสียงหมาจริงๆ
“ซูนแช่ นายแพ้ไม่ลง?” จูกว่างฉวนโมโหเดือดดาลอยู่บ้าง เขานึกไม่ถึงว่าซูนแช่จะกล้าทำลายสัญญาลงต่อหน้าคนมากขนาดนี้ ไม่รู้จักอายเลยสักนิด
“ฉันแพ้ไม่ลง นายจะทำอะไรฉันได้?” ซูนแช่ยั่วยุอย่างอวดดีมาก ในเมื่อฉีกหนังหน้ากันจนพัง นั้นเขาก็ขี้เกียจจะเสแสร้งกับจูกว่างฉวนอีก
“แก……เชี้ย!” จูกว่างฉวนโมโหจนระเบิดคำสบถโดยตรง กับซูนแช่คนเล่นแง่แบบนี้ ยังไม่มีวิธีพูดด้วยเหตุผลจริงๆ
“เพื่อนเฉินเฟิง ถ้าไม่อย่างนั้นพวกเราไปเถอะ” จูกว่างฉวนมองหน้าเฉินเฟิงทีหนึ่งอย่างอดไม่ได้ พลางบอกไป เรื่องมาถึงตอนนี้ จึงทำได้เพียงจากไป โดยเฉพาะคนฉลาดย่อมรู้ว่าสู้ไม่ได้จะไม่สู้ ซูนแช่เรียกคนมา กำลังสู้รบต้องไม่ใช่ธรรมดาแน่ ถึงแม้เขาจะฝึกการต่อสู้มา แต่ก่อนที่ยังไม่ได้กลายเป็นจอมยุทธ์หมิงจิ้ง ก็คือคนคนหนึ่งที่มีกำลังจำกัด สู้ศัตรูไม่ได้
พูดถึงเรื่องที่ไม่อาจเกิดขึ้นได้ ถึงแม้เขาจะสามารถสู้คนที่ซูนแช่เรียกมาได้ แต่เฉินเฟิงก็รับไม่ไหว
“ไปงั้นเหรอ?” เฉินเฟิงยกมุมปากขึ้น บอกว่า “ทำไมต้องไป? ยังไม่ได้ยินเสียงหมาร้องเลย”
จูกว่างฉวนตกใจอย่างยิ่ง เสียงหมาร้อง? ถึงเวลานี้แล้ว นายยังคิดถึงเสียงหมาร้องอยู่ตลอดเวลา นายไม่กลัวตายเหรอ?
“เจ้าคนบ้านนอกคอกนาคนนี้
