สามปีนี้ เฉินเฟิงยังเจอเป็นครั้งแรก
บางทีสำหรับคนนอกมองมา คนแบบจูกว่างฉวนนี้โง่มาก ไม่คุ้มค่าให้คบค้าสมาคม
แต่สำหรับเฉินเฟิงแล้ว คนที่ซื่อสัตย์สุจริตแบบจูกว่างฉวนเป็นคนที่สามารถฝากฝังความเป็นเพื่อนได้ตลอดชีวิตอย่างแท้จริง คุณสามารถวางใจมอบลูกหลานให้เขา เขาจะไม่หักหลังคุณไปตลอดกาล
ไม่นานเติ้งซื่อชีก็ออกไปจากในสนาม เหลือเพียงซูนแช่ไว้ที่เดิมคนเดียว
เห็นได้ชัดมากว่าเขาไม่คิดจะออกหน้าแทนซูนแช่อีก
ซูนแช่ไม่กล้าบ่นเช่นกัน เติ้งซื่อชีสามารถแสดงท่าทีนี้ออกมาได้ ทำให้เขาประหม่าอย่างยิ่ง
เรื่องราวต่อไปยังต้องเป็นเขาจัดการเอง
“ฉันจะให้โอกาสสุดท้ายกับเขาอีกครั้ง เรื่องนี้จบลงตรงนี้! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกเราต่างไม่ล้ำเส้นกัน!” ซูนแช่พูดเย็นชา ไม่ถึงที่สุดจำใจต้องทำ เขาไม่อยากฉีกหนังหน้าจนพังกับเฉินเฟิง แต่จะให้เขาคุกเข่าลงร้องแบบหมา เดิมทีนั้นเป็นไปไม่ได้!
“ฉันจะให้โอกาสครั้งสุดท้ายกับนาย ตอนนี้รีบคุกเข่าลง แล้วร้องแบบหมา” เฉินเฟิงพูดเรียบๆ
“แก! หา! ที่! ตาย!” ซูนแช่กัดฟันไว้ ส่งเสียงแต่ละคำออกมา สายตาหนาวเย็นน่ากลัว เฉินเฟิงไม่รู้จักให้เกียรติเช่นนี้ นั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องพูดเหตุผลกับเฉินเฟิงแล้ว
“หาที่ตาย?” เฉินเฟิงหัวเราะยั่วเย้า บอกว่า “ไม่แน่มั้ง”
“ไม่แน่?” ซูนแช่แสยะยิ้ม เดี๋ยวนายก็รู้เอง แน่หรือไม่แน่กัน!
เห็นซูนแช่หยิบมือถือออกมาทันที เริ่มเรียกคนมา ชั่วขณะนั้นจูกว่างฉวนสีหน้าเปลี่ยนไ
