องเฉินเฟิงท่ามกลางผู้คน เขาทำไม่ได้!
“นายแน่ใจ?” เสียงของเติ้งซื่อชีเย็นลงระดับหนึ่ง จูกว่างฉวนทำแบบนี้ หลีกเลี่ยงการไม่รู้จักให้เกียรติเท่าไร
“แน่ใจ!” จูกว่างฉวนพูดอย่างเฉียบขาด
จูเจียเหยียนที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจอย่างรู้สึกไม่ดีเท่าไรทีหนึ่ง พี่ชายช่างไม่ฉลาดเอาเสียเลย เพื่อคนที่พึ่งรู้จักกันไม่ถึงวันคนหนึ่ง กลับผิดใจเติ้งซื่อชีเข้า
เวลานี้ตระกูลจูอยากไม่ล้มละลายก็คงยากแล้ว
“ดีมาก” เติ้งซื่อชียิ้มเล็กน้อย และฟื้นกลับไปยังท่าทางสง่างามแบบก่อนหน้า
แต่ทว่าคนฉลาดต่างดูกันออก ครั้งนี้เติ้งซื่อชีโมโหจริง แต่การอบรมที่ดีของเขา ทำให้เขาไม่ได้แสดงออกมา
“จูกว่างฉวนเจ้าหมูงั่ง น้ำเข้าสมองแล้วรึไง? มาผิดใจเติ้งซื่อชีเพื่อคนบ้านนอกคอกนาคนหนึ่ง”
“จริงด้วย อยู่จนเบื่อแล้วล่ะมั้ง คุณชายเติ้งไว้หน้าเขากับคนบ้านนอกคอกนามากๆ หน่อย เจ้าโง่สองคนนี้คงยังไม่รู้จักพอ”
“เวลานี้ก็รอดูตระกูลจูล้มละลายเถอะ”
เสียงกระซิบของผู้คนเสียดสี จูกว่างฉวนเป็นธรรมดาที่ได้ยินเข้าหู แต่เขายังคงไม่เปลี่ยนสีหน้า ในเมื่อทำการเลือกเรียบร้อยแล้ว นั้นเขาจะไม่เสียใจ การโจมตีแก้แค้นของตระกูลเติ้ง เขารับไว้ก็พอ
บนหน้าเฉินเฟิงไม่ได้มีท่าทีอะไร ในใจกลับมีความอบอุ่นระดับหนึ่ง เขาสามารถมองออกได้ว่าการแสดงออกของจูกว่างฉวนไม่ได้แกล้งทำ ล้วนเป็นการเผยนิสัยที่แท้จริง
ไม่พูดไม่ได้ คนนิสัยจริงใจแบบจูกว่างฉวนนี้มีไม่มากแล้ว ในเมืองชางโจวสอง
