้อุณหภูมิภายในทั้งห้องอาหารเย็นลงมาแล้ว
ซูนแช่จ้องเฉินเฟิงตาเขม็ง แรงอาฆาตในสายตาทะลักบ้าระห่ำ แต่ว่าท้ายที่สุดเขายังควบคุมการกระทำที่อยากฆ่าเฉินเฟิงที่นี่เอาไว้ได้
เพื่อฆ่าเฉินเฟิงแล้วทำให้ตนเองติดเข้าไปด้วย ก็ไม่คุ้มค่า
“แก……ดีมาก!” ซูนแช่กัดฟัน ทิ้งคำพูดขู่ไว้
“ขอบใจ” เฉินเฟิงหัวเราะนิ่งๆ
มุมปากซูนแช่หดๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก หมุนตัวเดินไป แต่ว่าในใจกลับวางเฉินเฟิงไว้ตำแหน่งความตายแล้ว
หลังจากซูนแช่ออกไป เฉินเฟิงก็หยิบช้อนขึ้นอีกครั้ง ตักโจ๊กคำหนึ่ง แล้วใส่เข้าปาก
จูเจียเหยียนถอนหายใจทีหนึ่ง บอกว่า “คุณเฉิน ความจริงเมื่อกี้คุณไร้สติเหลือเกิน”
สำหรับเธอ เฉินเฟิงพูดแบบนี้ไม่ฉลาดเลย เพื่อศักดิ์ศรีครู่เดียว เลยต้องผิดใจกับซูนแช่ การกระทำแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย
“ไม่ฉลาด?” เฉินเฟิงไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี ถ้าบอกว่าไม่ฉลาด ก็ควรเป็นซูนแช่ที่ไม่ฉลาดมั้ง แม้แต่สถานะตนเองเป็นอะไรยังไม่รู้ ยังมาข่มขู่จะฆ่าตนเอง ไม่กลัวจะนำหายนะไปให้ตระกูลซูนบ้างเหรอ?
“อืม ไม่ฉลาด” จูเจียเหยียนพยักหน้าอย่างจริงจังพร้อมบอกว่า “ตระกูลซูนเป็นตระกูลที่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ทีมก่อสร้างภายใต้มือพวกเขาส่วนมากเกี่ยวข้องกับผู้มีอิทธิพลใต้ดินของหนานหนิงนับไม่ถ้วน พวกเขาอยากฆ่าใครสักคน เป็นเรื่องที่ง่ายแสนง่ายอย่างยิ่ง”
