หนึ่ง ใช้เท้าถีบๆ เก้าอี้ของเฉินเฟิงพลางบอกว่า “เฮ้ยเพื่อน หลบให้นั่งที”
เฉินเฟิงใช้ส้อมค่อยๆ จิ้มแอปเปิลชิ้นหนึ่ง ใส่เข้าปากไป และไม่ได้สนใจซูนแช่
ชั่วขณะนั้นซูนแช่สีหน้าเย็นลงมามืดครึ้มพร้อมเอ่ยปาก “นายหูหนวกเหรอ? ไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไง?”
เฉินเฟิงเงยหน้าขึ้น มองซูนแช่แวบหนึ่ง เอ่ยปากนิ่งสงบ “ได้ยินแล้ว”
“ได้ยินแล้วนายยังไม่หลบ!” ซูนแช่หงุดหงิดอยู่บ้าง ท่าทีของเฉินเฟิงทำให้เขาไม่สบายใจ
“ทำไมต้องหลบให้นายด้วย?” เฉินเฟิงหรี่ๆ ตาลง ถามขึ้น
“ทำไม?” ซูนแช่แสยะยิ้ม จนกระทั่งควักกริชเล่มหนึ่งออกมาจากรอบเอว วางลงบนโต๊ะไปสักหน่อย “ก็เพื่ออันนี้ไง!”
“นายจะฆ่าฉัน?” เฉินเฟิงเอ่ยปากนิ่งๆ
“นายคิดว่าฉันไม่กล้า?” แรงอาฆาตในสายตาของซูนแช่ทะลักอย่างบ้าคลั่ง แน่นอนว่าเขาไม่กล้าฆ่าเฉินเฟิงต่อหน้าคนมากขนาดนี้ แต่เรื่องให้เฉินเฟิงหายตัวไปหลังจากนี้ ง่ายเสียยิ่งกว่าง่ายอีก
“คุณเฉิน……” จูเจียเหยียนมองเฉินเฟิงอย่างร้อนใจพอสมควร เดิมทีระหว่างเฉินเฟิงกับซูนแช่ยังมีช่องว่างให้หวนกลับ แต่ถ้าเฉินเฟิงทำให้ซูนแช่เสียหน้าต่อผู้คนมากขนาดนี้ ระหว่างสองคนนั้นก็ไม่มีความเป็นไปได้จะหวนกลับแต่อย่างใดอีก
ซูนแช่จะต้องจัดการเฉินเฟิงตายแน่
“ไม่เป็นไร” เฉินเฟิงปัดๆ มือ จากนั้นมองซูนแช่อย่างเรียบเฉยอีกครั้ง บอกว่า “ถ้าอยากฆ่าฉัน นายรีบลงมือเลยสิ”
ยั่วยุ!
ยั่วยุแบบ**
คนฉลาดย่อมมองออก นี่คือเฉินเฟิงกำลังยั่วยุซูนแช่
ช่วงเวลานี
