บทที่ 50 ธิดาสวรรค์ผู้สูงส่ง
ตลาดเขาหัวกะโหลก ภายในหออาภรณ์โลหิต
ลวี่หยางเพิ่งถอนจิตออกจากธงหมื่นวิญญาณ ทันใดนั้นก็รู้สึกเบื้องหน้ามืดลง ดินแดนจิตมัวหมอง จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าอันไกลโพ้น
เพียงเสี้ยวอึดใจ เขาก็เหาะขึ้นเป็นแสงเร้น มุ่งไปยังขอบตลาด
เพียงเห็นลำแสงอันรุ่งโรจน์สายหนึ่งพุ่งมาจากขอบฟ้า ราวกับเปลวอัคคีไล่ตามสายฟ้า ตลอดทางจนมาถึงเบื้องหน้าประตูตลาดจึงค่อยๆ สงบลง สตรีร่างสูงโปร่งผู้สง่างามองอาจนางหนึ่งปรากฏกายเดินออกมา
“ที่แท้ก็เป็นสหายเต๋าจากนิกายกระบี่นี่เอง”
ลวี่หยางเคยฝึกเคล็ดกระบี่เทียนเซียวเพียงมองปราดเดียวก็จำรากเหง้าของผู้มาเยือนได้ รีบค้อมมือทำคารวะกล่าวว่า
“ข้าคือลวี่หยาง ขอเรียนถามนามสหายเต๋า?”
“อวิ๋นเมี่ยวเจิน แห่งนิกายกระบี่หยกสวรรค์”
สิ้นคำ ดวงตาลวี่หยางก็หรี่ลง เพราะชื่ออวิ๋นเมี่ยวเจินกับอวิ๋นเมี่ยวชิง คล้ายคลึงกันเกินไป ง่ายดายที่จะโยงถึงกัน
“สหายเต๋ามาเพื่อนำตัวศิษย์ร่วมสำนักกลับไปหรือ?”
เมื่อครุ่นคิดมาถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็มิได้ลังเลแม้แต่น้อย เพียงแค่โบกมือคราหนึ่ง ก็ดึงตัวอวิ๋นเมี่ยวชิงจากภายในหออาภรณ์โลหิตออกมาโดยตรง โยนไปเบื้องหน้าอวิ๋นเมี่ยวเจิน
“แม่นางเมี่ยวชิงในนิกายศักดิ์สิทธิ์มิได้เคยถูกข่มเหงอันใด แม้ว่าในนามแล้วจะเป็นเตาหลอมของข้า แต่หลายปีที่ผ่านมาข้ามิเคยเด็ดพรหมจรรย์นางเลย ดังนั้นนางก็ยังคงเป็นพรหมจรรย์ หากสหายเต๋
