บทที่199 คุณชายหมู
เฉินเฟิงควบคุมการกระทำที่จะลงมือไว้ คิดจะมองดูสถานการณ์ที่จะดำเนินไปก่อน
“เจ้าอ้วน แกอยากมายุ่งมาไม่เข้าเรื่องงั้นเหรอ?” ชายสูงใหญ่ที่น่าเกรงขามยืนตรงหน้าผู้ชายเชิ้ตลายดอกพูดเสียงทุ้ม ไม่เหมือนกับเฉินเฟิง รถที่ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกคนนี้ขับเป็นรถเฟอร์รารี่ พอดูเบื้องหลังแล้วน่าจะไม่ธรรมดา แต่ทว่าสถานที่มืดมิดเปล่าเปลี่ยวแห่งนี้ เขาก็ไม่กลัวอยู่แล้ว
ถ้าโวยวายแย่จริง ฆ่าสักคนก็ฆ่า ฆ่าสองคนก็ฆ่าเหมือนกัน
“เจ้าอ้วน?” ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกยกหัวคิ้วขึ้น ชี้มาที่จมูกของตนเองแล้วพูดว่า “แกเรียกข้าว่าเจ้าอ้วน?”
“ทำไม? มีปัญหาเหรอ?” ชายสูงใหญ่ที่น่าเกรงขามหดๆ ปาก เหยดแม่งใกล้จะหนักร้อยห้าสิบโลแล้ว ไม่เรียกแกเจ้าอ้วนหรือว่าจะให้เรียกแกเจ้าผอม
“ฉันไม่ชอบมากที่สุดก็คือคนอื่นมาเรียกฉันว่าเจ้าอ้วน!” ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกเหมือนโกรธอยู่บ้าง
“งั้นฉันก็จะเรียกแกว่าเจ้าอ้วน เจ้าอ้วน เจ้าอ้วน ไอ้อ้วน!” ชายสูงใหญ่หัวเราะเยาะตะโกนว่าเจ้าอ้วนไปติดๆ กัน
“หึ แกเชื่อรึเปล่าว่าฉันจะอัดแก?” ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกยักหัวคิ้ว พูดอยู่ก็ม้วนแขนเสื้อขึ้น เตรียมลงมือ
“พี่” เวลานี้หญิงสาวอ่อนหวานด้านข้างกลับถลึงตาใส่ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะบอกว่า “ก่อนพี่ออกมารับรองกับแม่แล้วใช่มั้ย ว่าจะไม่ทะเลาะ?”
“แต่เจ้าหนูนี่มันด่าพี่ว่าไอ้อ้วน ถ้าพี่ไม่สั่งสอนมันสักยก พี่จะเอาหน้าไว้ไปไว้ตร
