ันแล้ว” ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกยิ้มตอบ
เฉินเฟิงหัวเราะแล้วไม่ได้พูดอะไร ดูออกว่าเจ้าอ้วนเสื้อลายดอกคนนี้เป็นคนที่ไม่เลวมาก ถึงแม้จะเป็นลูกคนรวยรุ่นสอง แต่กลับไม่ได้วางท่าอะไร
“ใช่แล้วเพื่อน นายก็ขึ้นเขามาเข้าร่วมการแข่งรถสินะ?” ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกถามขึ้น
“อืม” เฉินเฟิงพยักหน้าแล้ว
“งั้นพอดีเลย ฉันถือโอกาสพานายไปด้วยแล้วกัน ดูล้อรถนายนั้น น่าจะโดนพวกงั่งนี้ทำพังแล้ว รถคงขับไม่ได้” ผู้ชายเสื้อลายดอกกระตือรือร้นมาก
“งั้น……รบกวนนายแล้วนะ” เฉินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่น ถ้าผู้ชายเสื้อลายดอกไม่พูด เขาคงยังไม่ได้สังเกตว่าเมื่อสักครู่ตอนที่เหยียบเบรก ล้อรถตำตะปูยาวเข้าพอดี
แน่นอนว่าเขาสามารถเอารถไว้ที่นี่ได้ ส่วนคนวิ่งขึ้นเขาไป แต่ถ้าถูกคนมองเห็นเข้าคงจะไม่ดีเอา
“ไม่รบกวน มีอะไรรบกวนกัน แต่ว่ารถนายนี้ อาจจะต้องรอพรุ่งนี้นายค่อยหาคนมายกไปเอง” ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกมองรถอาวดี้ของเฉินเฟิงทีหนึ่ง ก่อนจะบอกไป
“รถฉันจะหาทางเอาเอง” เฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อยตอบ
จากนั้นเฉินเฟิงก็นั่งเข้าไปในรถ
รถเฟอร์รารี่คันนี้ของผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม่เหมือนกับเฟอร์รารี่สองที่นั่งทั่วไป เป็นเฟอร์รารี่แคลิฟอร์เนียสี่ที่นั่ง ดังนั้นเฉินเฟิงจึงสามารถนั่งด้านหลังได้พอดี
“ใช่แล้ว เพื่อน ยังไม่รู้ว่านายชื่ออะไรเลยล่ะ?” ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกหันหน้าถามขึ้น
“เฉินเฟิง”
“เฉินเฟิง?” ผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกขมวดหัวคิ้ว สงสัยอยู่บ้าง “
