ชื่อนี้ฉันเหมือนเคยได้ยินที่ไหน”
ถึงแม้จะคุ้นชิน แต่คิดตั้งนานผู้ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกก็คิดไม่ออกว่าเป็นใคร แต่เขาไม่ได้เป็นคนที่สืบสาวราวเรื่องแบบนั้น ในเมื่อคิดไม่ออก นั่นย่อมไม่ไปคิดอีก
“เพื่อน ฉันชื่อจูกว่างฉวน ด้านข้างคนนี้คือน้องสาวฉัน เธอชื่อจูเจียเหยียน”
“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวอ่อนหวานหันหน้า ยิ้มให้เฉินเฟิงอย่างสุภาพ
“สวัสดีครับ” เฉินเฟิงตอบกลับอย่างมีมารยาท ในใจพอเดาออกถึงที่มาของพี่น้องสองคนนี้
คนของตระกูลจูเมืองชางโจว
ตระกูลจูเป็นตระกูลทำธุรกิจอาหารเครื่องดื่ม ทรัพย์สินของตระกูลอยู่ที่สองพันล้าน ถือว่าเป็นตระกูลลำดับสองครึ่ง เฉินเฟิงเคยอ่านข้อมูลที่หานหลงให้มา
ไม่นานจูกว่างฉวนก็ขับรถมาถึงหน้าประตูโรงแรมหรูหราแห่งหนึ่งบนยอดเขา
โรงแรมโป๋ไห่
ด้านหน้าโรงแรม ตั้งหินยักษ์ที่สูงใกล้เก้าเมตร ด้านบนหินยักษ์เขียนอักษรสี่ตัวโรงแรมโป๋ไห่อย่างกระฉับกระเฉงมีพลัง
ถึงแม้จะเป็นยามค่ำ แต่หน้าประตูโรงแรมยังคงคนต้อนรับแขกอยู่
หลังจากจูกว่างฉวนจอดรถเรียบร้อย ทั้งสามคนก็เข้ามาที่ประตูใหญ่โรงแรม
แล่นตรงไปที่ประชาสัมพันธ์
“เฮ้ นี่ไม่ใช่คุณชายหมู(ตัวหนังสือจีนจู ออกเสียงเหมือนหมู)ของพวกเราเหรอ? คุณชายหมูไม่อยู่บ้านกินอาหารหมูดีๆ ทำไมวิ่งมากระโดดโลดเต้นที่อ่าวโป๋ไห่ของพวกเราล่ะ” เสียงที่วิตถารดังขึ้นด้านหลังของสามคน
ได้ยินเสียงนี้ ชั่วพริบตาเดียวสีหน้าของจูกว่างฉวนมืดครึ้มน่ากลัว บนหน้างดงามของจูเจียเ
